Stilstaan (2)

zie hoe alles beweegt

niets hetzelfde is

als je even stilstaat

raak het leven aan

reikend naar het nu…

als je even stilstaat

vraag de spiegeling in het water

niet meer wie je bent

laat haar in schitteringen spreken

als je even stilstaat

© Juul Baars 20 september 2020

Mug

dartelende capriolen
dan weer hoog en
dan weer laag
buitelingen
schuine bochten
vliegensvlug en
ook heel traag

vrijheid is
om op te zweven
drinkend van
het zonnelicht
vliegen naar
de hoogste hoogte
blik op eindeloos
gericht

draaien stijgen
dan weer dalen
schijnbaar doelloos
zonder wil
roekeloze
onbezorgdheid
dan staat plots…
het leven stil

© Juul Baars 14 mei 2019

Vergeet me niet

als straks mijn horizon verdwijnt
voorbijgaand zonlicht niet meer schijnt
de regen spreekt in druppels tijd
de wind haar laatste adem schreit

als sterren zonder woorden zijn
de nacht nooit meer de nacht zal zijn
het ochtendgloren zal vergaan
mijn sprookje ophoudt te bestaan

en als de bloemen zwijgzaam geuren
de lente nooit meer groen zal kleuren
de zomerwarmte zal verkillen
de herfst haar  kleuren zal verstillen

als straks de winter onvertogen
het groene riet geel zal verdrogen
en ik traag wegdrijf in het verschiet
dan vraag ik jou…
                        vergeet me niet….



© Juul Baars 23 april 2019

Mijmering

lopen langs gebaande wegen
eenzaam dwalen ongericht
er is niets dat je de weg wijst
aan de horizon is licht
ergens zal de waarheid gloren
is er reden van bestaan
maar je schaduw fluistert zachtjes
dat je altijd voort moet gaan

smalle paden brede lanen
steeds weer een nieuw vergezicht
oude tranen nieuw verlangen
vormen samen een gedicht
onderweg mezelf gevonden
woorden van gelatenheid
voortgaan op je oude schreden
tot de grenzen van je tijd

© Juul Baars 1 april 2019

Loslaten

je verbergt je verbeten blikken
achter strakgetrokken lijnen
er is geen diepte in je woorden
en je huilt zonder tranen
je maakt je onzekerheid inzet
in jouw eeuwigdurende strijd
verliezen klinkt als een
onuitgesproken roep
om hulp

niets verandert
vervormde vlakken
lijken te bewegen
in hun fletse kleuren
alles wat niet past
in je fantasie van morgen
verdort en vergaat
slechts overleven telt

je struikelt niet
over drempels die je vermijd
je kunt niet opstaan
als je niet valt
je kunt  niet leven
als je de dood niet kent
je laat niet los
als je de angst
laat leiden

© Juul Baars 5 maart 2019

Voortgang

wanneer ik stilsta
roept het licht
klinkt het geluid
van eeuwigheid
vergeet ik
om te denken

ooit verloor ik
de schaduw
van mijn verleden
 probeerde ik
te ontsnappen
aan mijn bedachte
werkelijkheid

mijn pad liep
langs de plekken
waar de dood
zich stil verschuilt
en waar mijn toen
zich in haar
tranen wentelde

wéér zie ik
geen horizon
en de glinstering
die ik zoek
dwingt me
opnieuw te kiezen…

© Juul Baars 3 maart 2019

Beweging

De luiheid is een dief, die je besluipt
die zonder dat je maar iets merkt
stiekem naar binnen kruipt
hij wekt je traagheid op
geeft je de lust tot gapen
en voordat je het echt beseft
lig je overdags te slapen
Je aderen slibben dicht
je spieren worden stijf
tot overmaat van ramp
krijg je ook rimpels in je lijf
En als je dan zo lui bent
dat je niet weet waar je t moet zoeken
en je in je auto kruipt
om de buurman te bezoeken
dan is de tijd gekomen
dat je eindelijk ontwaakt
en van je leven weer
een actief gebeuren  maakt
Kom! spring nu van de bank
voorkom het ineen storten
kies voor gezonde fitheid
en dus.. ga lekker sporten
loop eens een marathon
ga schaatsen of ga skiën
speel tennis of speel golf
beweeg je trage knieën
speel volleybal, ga worstelen
doe fitness, ga ver springen
kom in beweging mens
en doe gezonde dingen
En als je niet van sporten houdt
blijf dan beslist niet nietsen
want ieder mens die houdt wel van
fijn wandelen of fietsen

© Juul baars 18 januari 2019

16 november

16 november (voor Paul)

seizoenen glijden voorbij
elk in hun specifieke kleur
en er lijkt niets veranderd

het dagelijkse leven
ontvouwt zich in haar
oude ritme
en ik glij mee…

Elke dag telt de uren
stopt zichzelf vol
met gebruikelijkheid
dat leven heet
reikt met zijn vingers
en trekt me mee
naar morgen

Ik ben je niet vergeten
en in het geruis
van het voortgaan
voel ik me af en toe
incompleet

zonder jou

© Juul Baars 19 november 2018

Jij Herfst

Jij herfst

je hebt me overrompeld
bedrogen met warme ochtendnevel
en zwoele avonden
je toonde jezelf in de meest
fantastische kleuren
die spraken van hoop
en leven

Jij herfst
je bracht me in vervoering
door de geuren die je
verspreidde
je liet herfstbloemen spreken
van hoop en schoonheid
maar je verhulde het afsterven
en overstemde met de stem
van koude  winden
de aftakeling die je bracht

Jij herfst
pas laat zag ik je echte gezicht
getekend door de schimmel
op het rottende hout
ik telde de  bladeren die vielen
en zag hoe leven zich terugtrok
in een sluier van duisternis en kou

Jij herfst
jij brengt me in de nadagen
van mijn leven
jij laat me zien dat alle schoonheid
vergankelijk is
jij bent de dood die mij traag omarmt
en mij koestert in de eeuwigheid
van het zijn..

© Juul Baars 5 november 2018

Intuïtief

Hersenspinsels, woordenstromen,
dagdroom in het morgenlicht
fantasieën, visioenen
in een onvoltooid gedicht

vrije vormen, duistere diepten
in een sprankelend perspectief
scheppen met je ziel en handen
zonder schroom…  intuïtief

alles mag, er zijn geen regels
als het om illusie gaat
ongeschreven woorden duiden
er is niets, dat niet bestaat


© Juul Baars 17-09-2018


Bij een kunstwerk van Charlotte bakker

Oud worden

Al die jaren
leven plukken
zoeken naar
wat je beweegt
Tijd verschrompelt
jaren vliegen
zoveel kansen
weggeveegd
Overleven
alles geven
los te laten
wat je remt
Weg met tranen
pijn vergeten
ver van alles
wat beklemt
Laatste stappen
toch weer vallen
weer niet weten
wat je ziet
Woorden schrijven
met je tranen
misschien…
je allerlaatst
verdriet

© Juul Baars 1 juli 2018

De laatste vlucht

vlak voor het
bulderen geraas
bezit nam
van de stilte
vertrok de laatste vlucht

het paradijs
dat ooit verrees
uit drooggevallen water
waar het wilde groen
tot een schuilplaats groeide
voor vogels en
voor dieren

alles
werd opgeofferd
aan wat men
vooruitgang noemt
nu resten slechts
het asfalt en beton
waar groeiende
bedrijvigheid
de rust blijvend verstoort

© Juul Baars 5 maart 2018

Moment

Laat elk moment
de tijdloosheid
trotseren
verschuil intenties
niet in het pijnlijke
van toen
kies voor jezelf
en blijf opnieuw proberen
wat uit je hart komt
is datgeen wat jij moet doen
laat anderen zich in
vrijheid aan je geven
gebruik ze niet
als spiegel van
jouw duisternis
alleen in het nu
zal jij je openbaren
ontdekken dat
de liefde altijd
bij je is…



© Juul Baars, 19 februari 2018

Ik

ik ben het kind
dat zich verschuilt
in duisternis…
terwijl het toch
hunkert naar licht

ik ben het verleden
dat zich opdrong
als platgetreden pad
slechts leidend
naar de dood

En ook de waarheid
drong zich op
als beeld van
een verwrongen toekomst
gebouwd uit herinneringen

ik heb de dood gezien
en het leven gevoeld
zij zijn elkaars gelijken
en kennen geen begin
noch een eind

ik zag dat de dood
slechts  een voortduren
van herinneringen is
een samenvoeging
van hunkering
en verlangens…

ik ken geen begin meer
en geen eind
ik verzamel geen moed meer
om te handelen
te zijn zoals ik ben
en zoek niet meer
naar een beweegreden
om te doen…
© Juul Baars 5 februari 2018

Keerpunt

Voorbij het keerpunt
liggen platgetreden paden
ik liep ze
zonder te zien

En toen de schemering inviel
plukte ik het laatste licht
verzamelde sterren
die flonkerden
in mijn hand

Vlak voor de laatste grens
keek ik om
naar alles wat ik was vergeten
of nooit had opgemerkt

Pas bij de laatste stap
vond ik mezelf
in volle vrijheid
om werkelijk
lief te hebben





© Juul Baars, 22 januari 2018

Vroeger

vroeger is een oude foto gekreukt en verschoten
het verleden  lijkt  een  gerafelde band die  ons verbindt
 je spreekt in woorden die ik ben vergeten en elk gebaar
toont de vergetelheid die zich tussen ons in nestelde
onuitgesproken  gedachten verschuilen zich achter alles dat
anders  werd en steeds blijkt dat niets hetzelfde is geweest
Elke stilte roept naar vlagen van herinneringen en soms
dwarrelt een twinkeling van herkenning langs onze lijven
naar beneden om dan te veranderen in vergeten angst
 en ingehouden woorden die nooit worden uitgesproken

 

© Juul Baars 7 februari 2017