toen de
jaren zich om mij heen vouwden,
droomde ik terug naar het ongeborene
verlangens die nooit tot bloei kwamen,
beelden die als dauw verdwenen,
pijn die mij ooit het pad wees
naar het stille midden van het nu.
toen ik
ouder werd,
trok de mist zich terug van mijn horizon.
Gedachten kwamen als zachte gidsen,
leidend langs paden
die mijn voeten waren vergeten,
opdat mijn ogen opnieuw zouden leren zien.
toen ik
nog ouder werd,
herkende ik mijn platgetreden wegen
als oude vrienden.
en mijn blik, helder als bronwater,
onthulde een nu waarin liefde niet zocht,
maar eenvoudig stroomde.
en toen ik
nog ouder werd
en steeg boven de valleien van mijn leven,
zag ik dat de grijsheid slechts een sluier was
die ik ooit voor waarheid hield.
nu ik
liefheb zonder hunkering,
vind ik mezelf terug
in de ruimte waar ik altijd al was
stil, volledig, en vrij.
© 21 augustus 2026
