uitgeblust en uitgekeken
reikend naar het niets van toen
in gebrokenheid bezweken
nutteloos de tijd voldoen
holle leegte waarin woorden
echoën tot in ’t verschiet
daar waar ooit eens zonlicht gloorde
is elk sprankje licht vervliedt
ratelende klanken strijden
om hun reden van bestaan
doch er valt niets te bevrijden
het “echt” leven is gedaan
angsten brengen grenzen nader
al het nieuwe is taboe
zelfs de dreiging wordt steeds kwader
levend dood en levensmoe
©11 januari 2004
Ik…
ik beweeg me
binnen strak getrokken kaders
verberg mezelf in de gedachten
die mij gestalte geven
morgen is als vandaag
zoekend naar mijn verlossing
verlies ik mezelf
in gespeelde zekerheid
Lach ik als ik moet huilen
en treur ik als ik blij wil zijn
terwijl mijn blik niet verder reikt
dan mezelf
probeer ik onkwetsbaar te zijn
vast te houden
terwijl de wereld aan mij voorbij trekt
zie ik slechts de waas
die op veiligheid lijkt…
Kom niet dichtbij
raak mij niet
laat mij niet wankelen
koester mijn angst
© Juul Baars 23 juni 2021
