Naar het boek "Zij nam het vlees" van Marijke van Thielen

 

in het schemerlicht,
waar pluizige ogen zoeken naar een naam,
dwarrelen vergeten dromen als stof
over een hart dat weigert te ontwaken.

daar, tussen de schaduwen van het dagelijks vlees,
hurken wenende vleeskuikens...
niet om hun einde,
maar om het verhaal dat niemand meer vertelt.

de sigaret tussen verkeerde vingers
brandt als een krom gebed,
een rookspoor dat vraagt
waar het verlangen ooit werdachtergelaten.

en toch nam zij het vlees,
niet om de honger te stillen
maar omdat de wereld soms
te veel fluistert.

zo wordt elke keuze
een deur naar een nieuwe stilte,
en elke stilte
een kans om opnieuw te leren zien.

© juni 2026
Naar het boek: Zij nam het vlees

Uitgeleefd

 

uitgeblust en uitgekeken
reikend naar het niets van toen
in gebrokenheid bezweken
nutteloos de tijd voldoen

holle leegte waarin woorden
echoën tot in ’t verschiet
daar waar ooit eens zonlicht gloorde
is elk sprankje licht vervliedt

ratelende klanken strijden
om hun reden van bestaan
doch er valt niets te bevrijden
het “echt” leven is gedaan

angsten brengen grenzen nader
al het nieuwe is taboe
zelfs de dreiging wordt steeds kwader
levend dood en levensmoe


©11 januari 2004

Hier

 

ontwijk de platgetreden paden
zoek niet naar het bekende
ook al is het beschreven
met heilige woorden
die eeuwig worden herhaald

het is de wind die fluistert
door ritselende bladeren
terwijl het licht je dromen schrijft
in de uithoek van je gedachten

beleef het gloren van de morgen
waarin de eerste vogel roept
om zich te manifesteren
in de dag die komen gaat

morgen bestaat niet
en gisteren verschuilt zich
achter duizend herinneringen
waarin je oude voetstappen herkent

slechts in het hier vind je de plek
waar je vandaan komt
slechts in het hier vind je de plek
waar je naar toe gaat

slechts in het hier
brengt elk antwoord een nieuwe vraag
slechts in het hier
vind je jezelf

Juul Baars 2 oktober 2022

Tot het einde

 

tijd verwatert uren slijten
dagen rijgen zich aaneen
leven duurt een paar momenten,
onbewust vlieg je er  doorheen

duizend vragen onbeantwoord,
zoektocht naar een innerlijk zijn
stroom van woorden in je denken
ieder lied heeft een refrein

diepe stiltes in je dromen
het geraas van elke dag
vragen gaan en vragen komen
met een eigen tijdsbeslag

Zee van tranen, zonnestralen
alles sluit wat zich ontsloot
eeuwigheid werd een gedachte
toen het laatste licht verschoot


© Juul Baars 7 februari 2022