Vergeving (Aan Mamma)

 

De tranen die je huilde
Ik zal ze nooit vergeten
Je schreeuw om hulp
Die nooit gehoord
In machteloosheid
Werd gesmoord
Hoor ik nog in mijn dromen
En nu het leven stokt
De morgen niet zal komen
Vraag je me om vergeving
Mezelf weer in te tomen

Vergeving
Een woord dat ik vol afschuw uitspreek
En mij vraagt te vergeten
Niet meer te weten van de angst
die dagelijks ons zijn verbond
Niet meer te weten van de wond
die in mijn ziel nog gloeit

Vergeving
Alsof het er niet was
Mij vraagt om mijn verleden
te begraven

Vergeving
Die de herinneringen doet verwaaien
Het oude voelen zich laat draaien
in gelatenheid

Vergeving
misschien is het de stilte
Die mij sprakeloosheid brengt
En het moment benadrukt
Waarop jij nu je tranen plengt
Je weergaloze machteloosheid
Verbergt achter je dood
Terwijl ik slechts
Woordenloosheid toon
Je hand pak in de waan
Dat ik je als vergevene
In rust kan laten gaan

© JB 15 april 2024

Voor altijd (2)

 

Ik huil niet

als de zon onder gaat

ik treur niet

om een verloren gedachte

ik verlang niet

naar wat vergeten is

en ben niet bang

voor de dood…

immers

voorbij de grens van mijn einde

ligt een verborgen eeuwigheid

onbekend

onaangeroerd

voor altijd

© Juul Baars 27 oktober 2022

Tot het einde

 

tijd verwatert uren slijten
dagen rijgen zich aaneen
leven duurt een paar momenten,
onbewust vlieg je er  doorheen

duizend vragen onbeantwoord,
zoektocht naar een innerlijk zijn
stroom van woorden in je denken
ieder lied heeft een refrein

diepe stiltes in je dromen
het geraas van elke dag
vragen gaan en vragen komen
met een eigen tijdsbeslag

Zee van tranen, zonnestralen
alles sluit wat zich ontsloot
eeuwigheid werd een gedachte
toen het laatste licht verschoot


© Juul Baars 7 februari 2022

Mijmering

 

zoals de tijd sluipt

langs ruïnes van het verleden

en zich een weg baant

naar onwetendheid

zoals het leven roept

met stemmen van toen

die vragen

om niet te vergeten

zoals de dood wenkt

en wijst naar de horizon

zo zal ik voortgaan

zonder doel

en ergens

tussen leven en vergetelheid

sta ik stil en besef

dat liefde de weg is

die mij tot hier bracht

© Juul Baars 3 januari 2022

Als ik dood ben

 

als ik dood ben

geen deel meer uitmaak

van dat wat leven heet

fluister dan in liefde

mijn naam

en voel mij in je hart

weet dat ik dan

achter de wolken

mijn bleke ogen op zal slaan

en jouw liefde,

die verder reikt dan de dood

zal koesteren

Immers in liefde

is de dood slechts een diepe slaap

waarin ik wacht en wacht

op jou

© Juul Baars 1 september 2021

leven

 

met gebroken vingers
reik ik naar de wolken
zoek in de ondergaande zon
de verte die mij lokt

resten van mijn liefde
verberg ik in verdorde takken
terwijl mijn laatste woord
ontspruit aan mijn stam

Morgen is een wens
leven een illusie
liefde een doel
terwijl de tijd
zich manifesteert
in een zonsondergang

© Juul Baars 7 jui 2021

Sterven

 

sterven  is als een herfstblad
waaruit levenssappen wegvloeien
en kleur zich manifesteert
in wonderbaarlijke schoonheid
het lijkt alsof dromen zich
in de werkelijkheid  van het nu
openbaren, om nog één keer te stralen
en daarna te vervallen
in een oneindige vergetelheid

©Juul Baars 21 maart 2021

Voorbij

voorbij de angst
ligt het niets
waarin gebroken licht
haar laatste tranen huilt

tijd verwringt zich
tot een eeuwigdurend moment
en stilte overstemt
de drang tot leven

afscheid  bestaat slechts
uit één zin
waarin leven
zich samenvat

er is niets dat bindt
er is niets te verliezen
alleen het nu
telt

en dan zeg ik
dat ik voor altijd van je hou
waarna de klank
van mijn woorden
vervliegt in
de eeuwigheid

© Juul Baars 15 oktober 2019

Incompleet

Toen je niet meer sprak
pakte ik je hand
voelde dat de ruimte
in de kamer veranderde
tot alleen wij twee
nog zichtbaar waren
op dat moment wist ik
dat jij altijd deel uitmaakte
van mijn zijn
het gat dat in ons leven
onbedoeld ontstond
dichte zich met de warmte
die ik voelde in je hand
nu ik terugkijk
naar dat moment
bekruipt mij een gevoel
van incompleetheid
omdat mijn wij
niet meer bestaat

© Juul Baars 27 mei 2019

Vlagen van herinnering

Vlagen van herinnering
stilte van de eeuwigheid
niets lijkt op wat ooit geweest is
doelloos reizen in je tijd

altijd was er dat verlangen
diep verscholen in je zijn
soms kon je het onderdrukken
nooit mocht je gelukkig zijn

Vlagen van herinneringen
het verhaal is uitverteld
geen gedachte blijft er over
de laatste letter is gespeld


© Juul Baars 21 december 2017

Bijna voorbij...

Ik tel gebroken stralen
van het laatste licht
zoals wind speelt met
vergane bladeren
dwarrelen herinneringen
voorbij
 stilte heerst alom
de nacht brengt dromen
over toen
in vlagen van
vergetelheid
de tijd schrijft slechts
in  oude woorden
van mijn hoop
mijn angst gebroken
en verworden tot
een lijdzaam wachten
tot morgen
Niet meer bestaat

© Juul Baars 5 oktober 2017

Sterven

Schuin gesneden licht  kruipt door de kier van pikzwarte gordijnen.
In de schittering dwarrelen stofdeeltjes een eindeloze dans.
De ingehouden adem van kijkende, wachtende  mensen klinkt ritmisch
en wordt begeleid door de felle piep van de hartmonitor, piep na piep.

De klok laat een droge tik horen, telkens als er een minuut verstrijkt.
Elke tik volgt na  50 piepen van de hartmonitor, piep, piep, piep, piep.
In het bed ligt hij,  onbewust wachtend op de allerlaatste piep.
Roerloos lichaam dat slechts mechanisch ademt in een rommelig bed.

Ooit was hij groot,  sterk, keihard, onverzettelijk en onberekenbaar.
Ooit was hij de man die veiligheid kon veranderen in diepe angst.
Ooit was hij de man die in zijn zwakte liefde kon veranderen in haat.
Ooit  was hij het beest, dat zich vermomde in zijn mislukkingen...

Zijn sterven  vervaagt het omhulsel dat hij altijd heeft gedragen.
De gang naar de dood  laat zijn nietigheid en hulpeloosheid zien.
De piep versneld, het lichaam verkrampt en schokt heel even maar.
Het lijkt op het laatste stukje verzet tegen de dood, dat wordt gebroken.

Dan gaat de piep over in een monotoon lang geluid.. Piiiiieeeeeeep..
De monitor vertoont alleen nog maar een lange rechte streep..
Zuchten en snikken klinken vertwijfeld, zijn naam wordt geroepen.
Het is alsof hij een deel van mijn angst meeneemt naar zijn eeuwigheid.

 

© Juul Baars 22 mei 2016

 

Sterven

Sterven

gisteren ben ik doodgegaan

zonder afscheid, zonder angst

met slechts een vleugje eenzaamheid

dat zich zacht nestelde

in de wirwar van mijn gedachten

en toen ik omkeek

was er  geen weg terug

niet dat ik die zocht

want er was geen drang

om ergens naar terug te keren

ik was, dacht en voelde

en toen mijn laatste drang

tot leven weggesijpeld was.

voelde ik een stille leegte

om mij heen

ik opende mijn huid

en ieder die ik was geweest

of had gekoesterd als mijzelf

vervloog naamloos 

in de grijze mist 

van mijn waarneming

toen openden mijn ogen

en zag ik felle kleuren om mij heen

de wervelende schoonheid

van het dagelijkse gewoon

drong diep door in mijn geest

en daar was jij

Ik rook de geur van

lentebloemen in je haar

ging op in het geluid van je stem

genoot van de eindeloze diepte

in je blikken van tederheid

proefde jou als nooit tevoren

mijn god, wat hou ik veel van jou

en dat was het moment

dat een druppel spijt

zich van mij meester maakte

en restte mij

alleen het nu

met jou

© februari 2002