Totaal aantal pageviews

Posts tonen met het label herinnering. Alle posts tonen
Posts tonen met het label herinnering. Alle posts tonen

woensdag 11 februari 2026

Waar jij begint, word ik stil

 


ik zocht de liefde in woorden
maar zij verschool zich tussen jouw adem
en het stille licht dat je achterlaat
wanneer je even wegkijkt

jij bent geen bestemming
maar een thuiskomst die ik al kende
lang voordat ik je handen voelde

in jouw nabijheid wordt mijn hart een open deur
en alles wat zwaar was valt als stof van mij af

liefde is geen keuze
het is een herinnering
aan wie wij altijd al waren
voordat de wereld ons noemde

© februari 2026


zaterdag 4 oktober 2025

De Stilte Loopt Met Je Mee

 





Je loopt.
Maar het is niet je lichaam dat beweegt,
het is je hart dat klopt door je herinneringen.

De avond brengt geen duisternis,
maar een mantel van gemis.
Elke voetstap echoot een naam die ooit fluisterde:
“Ik ben hier.”

Je draagt geen rugzak,
maar een last van liefde die geen plek meer heeft.
Je ogen zien het licht,
maar zoeken gezichten die verdwenen zijn.

En toch, je loopt.

Niet om te vergeten,
maar om te herinneren met elke vezel van je wezen.
tranen vallen niet, ze branden zich een weg naar binnen.

En als je aankomt, is er geen finishlijn. Alleen een fluistering in de wind: “Dank je. Voor het lopen. Voor het liefhebben. Voor het blijven.”

Niet om te genezen, maar om te zeggen:
“Ik ben nog steeds verbonden.”

De stad is stil, maar jij bent vol met gevoelens.
Je tranen vallen niet, ze branden zich een weg naar binnen.

En als je aankomt is er geen finishlijn. Alleen een fluistering
in de wind: “Dank je, voor het lopen. Voor het liefhebben.
Voor het blijven.

© JB 4 oktober 2025


dinsdag 16 september 2025

Thuiskomen

 



Het ochtendgloren wekt mij met zachtere handen,
de tijd tikt niet meer, maar zweeft.
Wat ooit ver weg leek,
zit nu als een vogel op mijn schouder.

De spiegel liegt niet meer,
maar zingt van reizen die ik nog niet begreep.
Rimpels zijn rivieren,
die terugstromen naar de bron.

Ik voel de adem van het onzichtbare,
niet als beklemming, maar als uitnodiging.
De sluier om me heen wordt doorzichtiger
alsof een poort opent zich zonder sleutel.

Wat ik verloor, keert terug in andere vormen.
Wat ik liefhad, blijft in stilte bij me.
En elke stap die ik zet, is geen afscheid,
maar een thuiskomen.

© 16 september 2025

maandag 19 november 2018

16 november

16 november (voor Paul)

seizoenen glijden voorbij
elk in hun specifieke kleur
en er lijkt niets veranderd

het dagelijkse leven
ontvouwt zich in haar
oude ritme
en ik glij mee…

Elke dag telt de uren
stopt zichzelf vol
met gebruikelijkheid
dat leven heet
reikt met zijn vingers
en trekt me mee
naar morgen

Ik ben je niet vergeten
en in het geruis
van het voortgaan
voel ik me af en toe
incompleet

zonder jou

© Juul Baars 19 november 2018

dinsdag 6 februari 2018

Ik



ik ben het kind
dat zich verschuilt
in duisternis…
terwijl het toch
hunkert naar licht

ik ben het verleden
dat zich opdrong
als platgetreden pad
slechts leidend
naar de dood

En ook de waarheid
drong zich op
als beeld van
een verwrongen toekomst
gebouwd uit herinneringen

ik heb de dood gezien
en het leven gevoeld
zij zijn elkaars gelijken
en kennen geen begin
noch een eind

ik zag dat de dood
slechts  een voortduren
van herinneringen is
een samenvoeging
van hunkering
en verlangens…

ik ken geen begin meer
en geen eind
ik verzamel geen moed meer
om te handelen
te zijn zoals ik ben
en zoek niet meer
naar een beweegreden
om te doen…
© Juul Baars 5 februari 2018

donderdag 21 december 2017

Vlagen van herinnering



Vlagen van herinnering
stilte van de eeuwigheid
niets lijkt op wat ooit geweest is
doelloos reizen in je tijd

altijd was er dat verlangen
diep verscholen in je zijn
soms kon je het onderdrukken
nooit mocht je gelukkig zijn

Vlagen van herinneringen
het verhaal is uitverteld
geen gedachte blijft er over
de laatste letter is gespeld


© Juul Baars 21 december 2017



donderdag 2 februari 2017

Terug


Gemaakt naar aanleiding van mijn bezoek aan Jakarta


volle straten, bruine mensen
geuren die ik vaag herken
naarstig zoek ik naar momenten
ik kom thuis in wie ik ben

woorden klinken onverstaanbaar
toch voel ik ze in mijn huid
en ik zie zoveel gebaren
waaruit iets bekends ontspruit

Smaken brengen oude beelden
de regen is gelijk mijn droom
warme zon die maar blijft stralen
alles voelt zo heel gewoon

iets in mij zoekt steeds herkenning
van dat wat al ik jaren mis
maar de werkelijkheid verraadt steeds
dat mijn vroeger niet meer  is...

 

© Juul Baars 02-02-2017