Ik

ik ben het kind
dat zich verschuilt
in duisternis…
terwijl het toch
hunkert naar licht

ik ben het verleden
dat zich opdrong
als platgetreden pad
slechts leidend
naar de dood

En ook de waarheid
drong zich op
als beeld van
een verwrongen toekomst
gebouwd uit herinneringen

ik heb de dood gezien
en het leven gevoeld
zij zijn elkaars gelijken
en kennen geen begin
noch een eind

ik zag dat de dood
slechts  een voortduren
van herinneringen is
een samenvoeging
van hunkering
en verlangens…

ik ken geen begin meer
en geen eind
ik verzamel geen moed meer
om te handelen
te zijn zoals ik ben
en zoek niet meer
naar een beweegreden
om te doen…
© Juul Baars 5 februari 2018

De Zuiderzee

Schilderij: De Zee, Pieter Hogenbirk:

Gedicht t.b.v. Festival Elburg

De Zuiderzee Ooit sprak de Zuiderzee van verre vreemde landen de horizon voorbij zonovergoten stranden de kilte van het noorden de warmte van het zuiden de wijdte van het westen oosterse geur van kruiden Ooit sprak de Zuiderzee vertelde haar verhalen in schuimend bruine golven die beukten op het land In haar constante branding ruisten de woorden mee voor wie het wilde horen verhalen van de zee Ooit sprak de Zuiderzee van schepen en van mensen van harde wind en stormen van golven meters hoog van avontuur en blijdschap van leven en van dood en hoeveel mensenzielen zij in haar armen sloot   © Juul Baars 23 juni 2016

Ooit was de Zuiderzee de weg naar verre oorden een bron van fantasie voor hen die wilden gaan Maar nu zijn al haar vertes voor altijd afgestremd en is de Zuiderzee tot IJsselmeer getemd

Een man met zijn gedichten

Een man met zijn gedichten

Daar stond hij dan
nerveus verlegen
Een man met zijn gedichten
en ook een kind van mij
Misschien daarom
dat ik genoot van elk moment
dat hij met twijfel  voordroeg
Ik zag alleen maar hem
geen podium- en geen publiek
Ik hoorde duidelijk zijn stem
begreep niet al zijn woorden
Maar toch was er
verwondering
vertedering misschien
en hoefde ik slechts te voelen
om hem echt te verstaan

© Juul Baars 16 juni 2016

Herinnering

 

 

Herinneringen

 

Wederkerende weg terug
sporen van toen
overwonnen hindernissen
onbekende wendingen
oude tranen
van voorbije angst
omziend door de flarden
van vergane tijd
zie ik een kleine jongen
die zich verstopt
in zichzelf
Hij is niet veranderd


© Juul Baars 11 maart 2016

Sterven

Sterven

gisteren ben ik doodgegaan

zonder afscheid, zonder angst

met slechts een vleugje eenzaamheid

dat zich zacht nestelde

in de wirwar van mijn gedachten

en toen ik omkeek

was er  geen weg terug

niet dat ik die zocht

want er was geen drang

om ergens naar terug te keren

ik was, dacht en voelde

en toen mijn laatste drang

tot leven weggesijpeld was.

voelde ik een stille leegte

om mij heen

ik opende mijn huid

en ieder die ik was geweest

of had gekoesterd als mijzelf

vervloog naamloos 

in de grijze mist 

van mijn waarneming

toen openden mijn ogen

en zag ik felle kleuren om mij heen

de wervelende schoonheid

van het dagelijkse gewoon

drong diep door in mijn geest

en daar was jij

Ik rook de geur van

lentebloemen in je haar

ging op in het geluid van je stem

genoot van de eindeloze diepte

in je blikken van tederheid

proefde jou als nooit tevoren

mijn god, wat hou ik veel van jou

en dat was het moment

dat een druppel spijt

zich van mij meester maakte

en restte mij

alleen het nu

met jou

© februari 2002