er zijn mensen die het heden aanraken
alsof het een kwetsbare vogel is
zij tillen dagen op met gebaren die niemand verplicht,
maar die toch ontstaan zoals water ontstaat
uit een bron die nooit vraagt waarom zij stroomtin hun ogen ligt een oud weten…
dat een wereld niet verandert door macht,
maar door daden die niemand telt
maar toch de werkelijkheid herschrijven.vandaag leggen zij tijd neer
in de handen van wie tekort komt
morgen leggen zij hoop neer
in de ruimte waar toekomst bloeiten verderop- in de tijd
die wij nog niet kennen,
zal hun werk zich uitvouwen als licht,
onzichtbare draden die wijken verbinden,
harten herstellen,
en mensen herinneren
aan wat menselijkheid eigenlijk iswant wat zij doen is geen taak, geen rol, geen gebaar
het is een beweging van binnen naar buiten
een fluistering van de ziel die zegt:
Ik ben hier, en mijn aanwezigheid mag jouw last verlichtenzo wordt toekomst gebouwd:
niet met grote woorden,
maar met handen die blijven geven
zonder te vragen wat het oplevert
en wanneer de tijd verder reikt dan onze eigen horizon
zal hun werk nog steeds zichtbaar zijn
als een zachte gloed in de wereld,
een stille erfenis van mensen die kozen
om licht te zijn in plaats van toeschouwer
©
september 2026
