in het
schemerlicht,
waar
pluizige ogen zoeken naar een naam,
dwarrelen
vergeten dromen als stof
over een
hart dat weigert te ontwaken.
daar, tussen de schaduwen van het dagelijks vlees,
hurken
wenende vleeskuikens...
niet om hun
einde,
maar om het
verhaal dat niemand meer vertelt.
de sigaret tussen verkeerde vingers
brandt als
een krom gebed,
een
rookspoor dat vraagt
waar het
verlangen ooit werdachtergelaten.
en toch nam zij het vlees,
niet om de
honger te stillen
maar omdat
de wereld soms
te veel
fluistert.
zo wordt elke keuze
een deur
naar een nieuwe stilte,
en elke
stilte
een kans om
opnieuw te leren zien.
© juni 2026
Naar het boek: Zij nam het vlees
