De hand die geeft

 

er zijn mensen die het heden aanraken
alsof het een kwetsbare vogel is
zij tillen dagen op met gebaren die niemand verplicht,
maar die toch ontstaan zoals water ontstaat
uit een bron die nooit vraagt waarom zij stroomt

in hun ogen ligt een oud weten…
dat een wereld niet verandert door macht,
maar door daden die niemand telt
maar toch de werkelijkheid herschrijven.

vandaag leggen zij tijd neer
in de handen van wie tekort komt
morgen leggen zij hoop neer
in de ruimte waar toekomst bloeit

en verderop-  in de tijd
die wij nog niet kennen,
zal hun werk zich uitvouwen als licht,  
onzichtbare draden die wijken verbinden,
harten herstellen,
en mensen herinneren
aan wat menselijkheid eigenlijk is

want wat zij doen is geen taak, geen rol, geen gebaar
het is een beweging van binnen naar buiten
een fluistering van de ziel die zegt:
Ik ben hier, en mijn aanwezigheid mag jouw last verlichten

zo wordt toekomst gebouwd:
niet met grote woorden,
maar met handen die blijven geven
zonder te vragen wat het oplevert
en wanneer de tijd verder reikt dan onze eigen horizon
zal hun werk nog steeds zichtbaar zijn
als een zachte gloed in de wereld,
een stille erfenis van mensen die kozen
om licht te zijn in plaats van toeschouwer

© september 2026
 

Krinkelgedicht – Misverstanden

 

Misverstanden
die zich uitrekken
tot lange, dunne
mis‑ver‑stan‑den
krinkelend door kamers
waar woorden zich anders
voordoen dan bedoeld.

Misverstanden die murmelen
als kromme spiegels,
misverstandjes die groeien
tot MISVERSTANDEN
wanneer een stem te luid wordt.

Mis‑stan‑der‑mis
een dans van halfbegrepen zinnen,
misverstanden
die zich nestelen tussen komma’s
knikken en dan weer wegschieten
als schuwe gedachten.

Misverstanden
die rondcirkelen, terugkeren,
misverstand na misverstand,
een slingerend spoor
van misversta‑misverstond‑misverstanden
tot iemand eindelijk vraagt:
“zeg… wat bedoel je eigenlijk?”

En dan krinkelt alles open.

© 20 september 2026

Naar het boek "Zij nam het vlees" van Marijke van Thielen

 

in het schemerlicht,
waar pluizige ogen zoeken naar een naam,
dwarrelen vergeten dromen als stof
over een hart dat weigert te ontwaken.

daar, tussen de schaduwen van het dagelijks vlees,
hurken wenende vleeskuikens...
niet om hun einde,
maar om het verhaal dat niemand meer vertelt.

de sigaret tussen verkeerde vingers
brandt als een krom gebed,
een rookspoor dat vraagt
waar het verlangen ooit werdachtergelaten.

en toch nam zij het vlees,
niet om de honger te stillen
maar omdat de wereld soms
te veel fluistert.

zo wordt elke keuze
een deur naar een nieuwe stilte,
en elke stilte
een kans om opnieuw te leren zien.

© juni 2026
Naar het boek: Zij nam het vlees

Naaktheid

 

in de luwte-
tussen twee windvlagen
ligt een wereld waar niets hoeft te schuilen
daar- breekt een droom open
als een hart dat eindelijk zichzelf toont

naaktheid is geen lichaam
maar het afwerpen van alles-
wat onwaar is
een staat waarin zelfs- het allerkleinste
een kruimel aarde-, een vergeten geur-,
een ongevoelde streling-
heilig wordt

en jij,
wandelend door het innerlijke landschap
ontdekt dat eenvoud een deur is
naar een plek-
waar je niets meebrengt
behalve jezelf,
ongepeld,
onverhuld,
heel…

© 1 september 2026

Oud worden

 

toen de jaren zich om mij heen vouwden,
droomde ik terug naar het ongeborene
verlangens die nooit tot bloei kwamen,
beelden die als dauw verdwenen,
pijn die mij ooit het pad wees
naar het stille midden van het nu.

toen ik ouder werd,
trok de mist zich terug van mijn horizon.
Gedachten kwamen als zachte gidsen,
leidend langs paden
die mijn voeten waren vergeten,
opdat mijn ogen opnieuw zouden leren zien.

toen ik nog ouder werd,
herkende ik mijn platgetreden wegen
als oude vrienden.
en mijn blik, helder als bronwater,
onthulde een nu waarin liefde niet zocht,
maar eenvoudig stroomde.

en toen ik nog ouder werd
en steeg boven de valleien van mijn leven,
zag ik dat de grijsheid slechts een sluier was
die ik ooit voor waarheid hield.

nu ik liefheb zonder hunkering,
vind ik mezelf terug
in de ruimte waar ik altijd al was
stil, volledig, en vrij.

_{© 21 augustus 2026}

Vrede in ons

 

in het binnenste van je hart
brandt een licht dat nooit dooft
het wacht niet op morgen
en fluistert elk moment jouw naam

wanneer de wereld zwaar aanvoelt
wordt dat licht een innerlijke gids
het tilt je op
zoals de zon de horizon streelt
en de nacht in goud verandert

wees niet bang voor de weg vooruit
want je voeten kennen het pad
dat je ziel al lang heeft gekozen

waar liefde stroomt, ontstaat kracht
waar stilte ademt, ontvouwt vrede zich
en in jou ontwaakt
elke dag opnieuw
een onuitputtelijke hoop

©4 maart 2026

Mantra Kindermishandeling

 

Ik ben niet wat mij is aangedaan.
Ik ben het licht dat bleef.
Pijn heeft mij gevormd, maar niet gebroken.
De stilte heeft mij gedragen,
de sterren hebben mij gezien.
De Eeuwigheid fluistert mijn naam,
zelfs als ik hem vergeten ben.
Ik adem, ik groei,
ik keer terug naar mijzelf.
Want ik bén het onzichtbare licht.

© januari 2026

Waar jij begint, word ik stil

 

ik zocht de liefde in woorden
maar zij verschool zich tussen jouw adem
en het stille licht dat je achterlaat
wanneer je even wegkijkt

jij bent geen bestemming
maar een thuiskomst die ik al kende
lang voordat ik je handen voelde

in jouw nabijheid wordt mijn hart een open deur
en alles wat zwaar was valt als stof van mij af

liefde is geen keuze
het is een herinnering
aan wie wij altijd al waren
voordat de wereld ons noemde

© februari 2026

Tijd is voorbij

 

De tijd is voorbij.
Niet omdat de wereld stilviel,
maar omdat het ruisen van momenten
geen grip meer heeft op mij.

Wat ooit telde in dagen en jaren
valt uiteen als stof in zonlicht.
Wat ik vasthield aan herinneringen
wordt licht genoeg om te laten zweven.

In de ruimte waar de tijd zwijgt
ontstaat een stilte die niets verlangt.
Geen richting, geen doel,
alleen nog een open veld van zijn.

Als ik daarbinnen stap
verdwijnen mijn voetstappen
nog voor ik ze zet

De tijd is voorbij
en in de lege ruimte
wordt alles helder

© Januari 2026

Voornemens

 

Neem de lessen mee zoals je gloeiende kolen draagt in je handen:pijnlijk, maar vol vuur dat het pad verlicht waar koude woorden dat nooit hadden gekund.
Neem je groei mee, als een wijnrank die zich langzaam om het licht heen wikkelt. Niemand ziet haar groeien, maar toch vindt ze haar weg naar de zon.
Neem je doorzettingsvermogen mee, de onzichtbare hand die je door stormen droeg
Neem de mensen mee die als zachte rivieren door je hart stromen, waar je ziel drinkt en tot rust komt.
Neem je grenzen mee, de onzichtbare hekken van licht die fluisteren: hier begint mijn heiligdom.
Volgend jaar mogen ze eerder oplichten.
Neem je zelfrespect mee, als een kroon die je niet hoeft te tonen om toch te dragen.
Neem dankbaarheid mee, als een zak vol kleine stenen die, wanneer je ze omdraait, altijd blijken te glinsteren.

En laat achter wat je niet langer dient:

Laat schuld los, zoals een vogel die je uit je handen laat vliegen omdat hij nooit van jou was.
Laat het jezelf verliezen in de verwachtingen van anderen achter, zoals een oude mantel die te zwaar is geworden voor de reis die je nog moet gaan..
Laat vergelijking los, want geen twee bomen groeien in dezelfde richting en toch raken ze allebei de hemel.
Laat oude pijn rusten, zoals bladeren die eindelijk de aarde mogen kussen om voeding te worden voor iets nieuws.
Laat het idee los dat je altijd sterk moet zijn. Zelfs bergen kennen momenten waarop ze zich verbergen in de mist.
Laat de angst voor meningen van anderen hier, zoals je zand door je vingers laat glijden. Het hoort niet bij je, en het blijft nooit.

© 2026