De hand die geeft

 

er zijn mensen die het heden aanraken
alsof het een kwetsbare vogel is
zij tillen dagen op met gebaren die niemand verplicht,
maar die toch ontstaan zoals water ontstaat
uit een bron die nooit vraagt waarom zij stroomt

in hun ogen ligt een oud weten…
dat een wereld niet verandert door macht,
maar door daden die niemand telt
maar toch de werkelijkheid herschrijven.

vandaag leggen zij tijd neer
in de handen van wie tekort komt
morgen leggen zij hoop neer
in de ruimte waar toekomst bloeit

en verderop-  in de tijd
die wij nog niet kennen,
zal hun werk zich uitvouwen als licht,  
onzichtbare draden die wijken verbinden,
harten herstellen,
en mensen herinneren
aan wat menselijkheid eigenlijk is

want wat zij doen is geen taak, geen rol, geen gebaar
het is een beweging van binnen naar buiten
een fluistering van de ziel die zegt:
Ik ben hier, en mijn aanwezigheid mag jouw last verlichten

zo wordt toekomst gebouwd:
niet met grote woorden,
maar met handen die blijven geven
zonder te vragen wat het oplevert
en wanneer de tijd verder reikt dan onze eigen horizon
zal hun werk nog steeds zichtbaar zijn
als een zachte gloed in de wereld,
een stille erfenis van mensen die kozen
om licht te zijn in plaats van toeschouwer

© september 2026
 

Licht dat blijft

 

Wanneer de zon zakt,
de stilte zacht neerdaalt,
ontwaken de sterren in jouw naam.
Geen afscheid wist jouw glimlach uit.
Ik zie haar nog, in elke fonkeling van licht.

Jij bent mijn fluistering van liefde,
mijn adem die blijft bestaan.
Een druppel in mijn oceaan van herinneringen,
waarin tijd verzacht en pijn vergaat.

Elke kaars die brandt is een gedachte die straalt.
Want jouw licht, en mijn liefde,
blijven verder leven in het hart dat jou draagt,
koestert en omarmt.

Dus reis, mijn kind,
door de stralen waarin mijn dromen zich ontvouwen.
Je bent niet verdwenen, maar veranderd
in hoop, in liefde, in gouden druppels licht
die mij blijven vinden. jb 14-12-25

De Stilte Loopt Met Je Mee

 

Je loopt.
Maar het is niet je lichaam dat beweegt,
het is je hart dat klopt door je herinneringen.

De avond brengt geen duisternis,
maar een mantel van gemis.
Elke voetstap echoot een naam die ooit fluisterde:
“Ik ben hier.”

Je draagt geen rugzak,
maar een last van liefde die geen plek meer heeft.
Je ogen zien het licht,
maar zoeken gezichten die verdwenen zijn.

En toch, je loopt.

Niet om te vergeten,
maar om te herinneren met elke vezel van je wezen.
tranen vallen niet, ze branden zich een weg naar binnen.

En als je aankomt, is er geen finishlijn. Alleen een fluistering in de wind: “Dank je. Voor het lopen. Voor het liefhebben. Voor het blijven.”

Niet om te genezen, maar om te zeggen:
“Ik ben nog steeds verbonden.”

De stad is stil, maar jij bent vol met gevoelens.
Je tranen vallen niet, ze branden zich een weg naar binnen.

En als je aankomt is er geen finishlijn. Alleen een fluistering
in de wind: “Dank je, voor het lopen. Voor het liefhebben.
Voor het blijven.

© JB 4 oktober 2025

Het beloofde land (Lelystad 1962)

 

.

achter ongebruikte matten griend
wuift riet gebogen door de noordenwind
zuidwaarts
met de morgenzon in mijn gezicht
die fel het polderland belicht
een wolkeloze de vlakte toont
waar land uit water wordt gekloond

recht toe recht aan begrenst de dijk
de vlakte, nog  vermomd als slijk
waarin rokende machines tonen
dat er ooit mensen zullen wonen

en voor me tussen plas en riet
wel duizend witte zwanen
die zich in t nog dras gebied
gevleugeld  koning wanen

de verte tekent hier en daar

 arbeiders in het  klei en zand

die bouwen aan de toekomst van

het ons beloofde land

© 18 september 2023

Ölandhorst

 

Ölandhorst

daar waar het leven zich herinnert in de stilte
en waar het einde zich ontwaart in steen en groen
daar waar de warmte zich verwisselt met de kilte
en waar het afscheid zich verwoordt in tijd van toen

daar waar de blijdschap zich verbergt in het verleden
tranen zich mengen met gevoel van eeuwigheid
er op de paden met veel eerbied wordt geschreden
het laatste woord zich mengt met de laatste druppel tijd

de weidse tuin met strak gelegde paden
waar in het ruisen van de wind het woord verwaait
en in de zomer bloemen spreken van genade
de winterkou met nevels zacht de tijd verdraait

plek waar in waardigheid het scheiden wordt voltrokken
het tijdelijke zich tot eeuwigheid vermorst
plek waar herinneringen zich laten verlokken
plek aan de Ooststrandreef gelegen, Ölandhorst

© 2023

De Cantine (61 jaar geleden)

 

(Verlaat stadsgedicht)

Er is vaak uitgebreid verklaard
dat ons erfgoed moet worden bewaard
omdat het spreekt van ons jong verleden
en van een tijd nog kort vergleden
waarin de zeebodem dras en nat
uitgroeide tot een ware stad
Echter vooruitgang doet vergeten
herinneringen snel versleten
en door de wens naar betere tijden
laten wij ons vaak misleiden
Zo werd het werkeiland bevlekt
en haar karakter ook genekt
met plannen die zoals ze schijnen
de historie daar laten verdwijnen

Er zijn wel meer voorbeelden te noemen
waar men zich niet op kan beroemen
En er zijn nieuwe plannen, naar het schijnt
waardoor er weer erfgoed verdwijnt
wordt ingeruild voor pracht en praal
en dat kan dan, zo allemaal
want daar waar pionierstaal werd gesproken
dat moet nu worden afgebroken
Het past niet in het Batavia-plan
dus weg ermee, zo gaat het dan

Opnieuw wordt het erfgoed weer verwond
want de Cantine moet tegen de grond
de plek waar ik toen heel vaak zat
en na het werk, mijn broodje at
biljartte en ging klaverjassen
en ’s-Avonds stamppot zat te nassen
de huiskamer van het werkeiland
van laat tot vroeg
en Lelystads allereerste kroeg

Het is maar dat je het beseft
dat je een stad niet echt verheft
als je steeds weer van vooruitgang spreekt
terwijl je het erfgoed daarvoor breekt

Door de tuin

 

Door de tuin

Langs de clematis, vol van bloemen, door het hek naar binnen gaan. Lekke dakgoot stenen uitbouw schutting die steeds schuin blijft staan. Aan de kant een maggiplant die groeiend  geurt naar verse soep langs de heg veel spinnenwebben op het tuinpad egelpoep. Klaver vier en bieslookbloemen, uitgebloeide uienbol, kersenboom met rare blaadjes, zo te zien zeer luizenvol. Aster en twee korenbloemen wit en blauw zo naast elkaar. Rode vetplant met wat bloemen, wel 4 vlinders zie ik daar. Anemonen int paars-witte onder hen slaapt er een kat, varens kruipen door de kieren naast de mos op t tegelpad. Zwarte tafel en 3 stoelen  schutting vol bijengebroed. Vliegen af en aan voor gaatjes zo te zien gaat het ze goed. Amberboom geeft daar de schaduw, vlinderstruik is slechts een stronk, zonder bloemen zonder blaadjes over t hek motorgeronk. Stenen bakken met viooltjes en zowaar een muizenhol. Bloeiend staat de kamperfoelie kruipt de hele schutting vol. Uitgebloeide forsythia-takken vijver volgepropt met kroos. In de hoek een groene kikker naast een uitgebloeide roos. Kikkervisjes plompenbladen grote vlinderstruik met bloem. Vlinders, vliegen, torren , kevers om haar heen klinkt het gezoem. Kleurende petunia’s bloemen vliegen in het engels gras. Zomaar door de tuin gelopen… uitgekomen bij ’t  terras.

© Juul Baars 12 juli 2022

Fade Away

 

Ik kies de weg die zich in kleuren spreid
vervul mijn tijd met eindeloos verlangen
ontwijk de doelloosheid die mij wil vangen
mijn fantasie tot tegenslag herleid

ik wacht totdat de tijd heeft  overwonnen
mij om het eeuwig accepteren vraagt
de schittering van mijn kleur langzaam verdaagt
mij terugbrengt naar daar waar ik was begonnen

en als mijn zijn zich uit in ongesproken zinnen
waarin de kleuren van mijn liefde staan gespeld
dan ontwaar ik weer dat ik met jou versmelt
in de zachtheid van het eindeloos beminnen

de tijd vervaagt de kleuren van mijn leven
vervormt de klank van het tijdige bestaan
totdat er geen weg meer is die ik nog kan begaan
en kleuren in het zwart worden beschreven

© Juul Baars 29 mei 2022

Vliegveld (verlaat stadsgedicht)

 

men heeft het onderwerp steeds weer begrommelt
en met wat onderzoekjes flink gerommeld
terwijl er ook aan visies werd gefrommeld
maar het wordt duidelijk, het vliegveld komt er niet

en ondanks alles wat er is ontwikkeld
waarbij met tegenstanders werd gebikkeld
de praatspieren dagelijks werden vernikkelt
blijft er niets over, ook niet in het verschiet

geen straalmotoren zullen hier gaan brullen
niets zal ook de bedrijfsterreinen vullen
zo achteraf bleek het dus allemaal lullen
in al die jaren werd het niets ons deel

de stad die aan zichzelf had kunnen bouwen
staat nu met uitermate lege klauwen
zichzelf in alle tonen te berouwen
en niemand zegt, wij wilden toen te veel

© Juul Baars 8 december 2021

Complottheorie

 

De angst beheerst  ons leven, elke dag
en wij gaan voort tussen dat wat kan en mag
er is geen uitzicht meer op vrij bestaan
en telkens blijkt, het kan nog verder gaan
zo langzaam aan raken we meer ontstelt
iedereen weet, we worden steeds geteld

Het algoritme tekent ons bestaan
nooit zullen we nog onherkenbaar kunnen gaan
in kaart gebracht, getekend voor het leven
de laatste vrijheid onbewust prijsgegeven
dat wat we doen dat wordt centraal gemeld
we weten het, we worden steeds geteld

Ons geld dat is al digitaal beheerd
ze weten al waaraan je het spendeert
wat in je koelkast staat is ze bekend
ze weten hoe je leeft en wie je bent
en ook waar bij jou het schoentje knelt
want immers jij en ik, we worden steeds geteld

En buiten wachten camera’s, een trend
op elke straathoek worden we herkend
ze registreren waar je loopt en waar je gaat
ter ere en ter glorie, van de staat
zelfs wandelend in het bos of in het veld
weten we, we worden steeds  geteld

Wie straks teveel van het een of ander doet
wordt digitaal gewezen op wat moet
en hij die afwijkt,  wordt dan afgefloten
om bij herhaling, te worden uitgesloten
er wordt gehandhaafd, soms ook met geweld
in de samenleving, waarin we zijn geteld

kun jij je angst met ongeloof nog sussen
je brandende vermoedens met schijngedachtes blussen
je ogen sluiten voor wat jou staat te wachten
slaafs doorgaan met je plichten te betrachten
en te negeren, dat wat je wordt verteld ?
Weet dan, ook jij bent al geteld

© Juul Baars 28 november 2021

Het woord

 

voorbij de vlagen van verlangen
gloort het licht
te ver weg voor dromen
waarin vogels dwarrelen
in hun eindeloos streven
om te vliegen

de wolken fluisteren je naam
en in de schittering van de zon
lok je gedachten
die naar jouw betekenis zoeken

soms ben je met bloed geschreven
lijk je bevriend met de dood
die de eindeloze eeuwigheid belooft
waarin men kan berusten

vaak klink je
als vleiende herinnering
waarin de fantasie
geen werkelijkheid meer zoekt

je bent de verbeelding
die nooit echt heeft bestaan
maar brandt in elke ziel
als een ondoofbare vlam

morgen zal het anders zijn
morgen zal ik loslaten
morgen zal ik je kennen
vrijheid

© Juul Baars 3 mei 2021

Sterven

 

sterven  is als een herfstblad
waaruit levenssappen wegvloeien
en kleur zich manifesteert
in wonderbaarlijke schoonheid
het lijkt alsof dromen zich
in de werkelijkheid  van het nu
openbaren, om nog één keer te stralen
en daarna te vervallen
in een oneindige vergetelheid

©Juul Baars 21 maart 2021

Zeiken op de angstcultuur

 

de angst, de angst, de angst de angst
je gaat ermee naar bed
je droomt van virussen die kroelen
en met z’n allen hatelijk joelen
je word van ons besmet

politici die kraaien zaaien
het blabla wordt ons deel
de een lult dit
de ander bid
ze roepen: “weet ik veel”

en alles gaat kapot, kapot
Mark Rutte toont zijn lach
hij gniffelt, kniffelt keer op keer
en jokkebrokt elke keer weer
niemand die hem doorzag

verwoest de middenstand, verwoest
werklozen in een rij
depressies hier depressies daar
en we vermijden elk gevaar
en voelen ons onvrij

zijn wij dan zo gedwee, gedwee
dat wij ons laten leiden
door managers die niet versagen
en ons de grootste offers vragen
in onze vrijheid snijden

Moraal, moraal, moraal moraal
de waarheid is gestolen
wie kanker heeft moet wachten
we sterven in gedachten
en doen wat wordt bevolen

© Juul Baars
9 maart 2021

van de bron

grof, robuust, een baardig wezen
altijd zoekend naar het méér
fijnbesnaard zijn enthousiasme
en vernieuwend keer op keer
vechtend, denkend, vol ideeën
zoekt een kans voor iedereen
sociaal denkend, enthousiasmerend
brengt de mensen steeds bijeen
heel baanbrekend, stimulerend
ondersteunend, vaak een bron
altijd klaar om mee te denken
Utopodium, dat is Ron

© Juul Baars 22 mei 2020
Stadsgedicht

Politiek vandaag (Lelystad)

De politiek brengt veel krakeel, en wederwoorden worden deel, van een oraal gevecht waarin de tegenstellingen niet echt, maar toch keihard worden aangesneden.
De voorzitter bedoelt het goed en roept dan vaak, wat u ook doet, denk daarbij aan de goede zaak, ons stadje is nog in de maak, Corona ligt nu op de loer en geeft op zich geen enkele moer om plannen die wij samen smeden.
Maar het gekrakeel verstomt dus niet, de prachtige toekomst in het verschiet verbleekt door vele dwarse woorden  die klinken als valse muziek,…  zonder akkoorden.
Beschamend is het resultaat, een dwars verdeelde gemeenteraad en hier en daar een been gestrekt en niemand die zich iets aantrekt van het drama dat zich nu, in Lelystad voltrekt.
Corona, loert Corona deelt, Corona pakt, Corona steelt, Corona dreigt, Corona haat, brengt haar onvrijheid maakt ons kwaad, verdeelt, verward, verwoest en schaad…
En daar waar gezamenlijkheid wordt gevraagd, waarin een raad, gewoon ongeplaagd,  de stad begeleid en voorbereid op datgene wat er komen zal en komen moet. Een verdeelde raad, dat werkt niet goed. 

Lucifer lacht, ziet het verdriet, zijn scheve tong hindert hem niet, zijn zaad heeft hij al lang verspreid,  hij ziet dat het zich goed verbreid. Straks als zijn tong tot erfgoed is verheven, zal hij ernaar blijven streven om méér verdeeldheid te gaan zaaien door zijn woorden met alle winden mee te laten waaien.

Juul Baars 13 mei 2020
Stadsgedicht

Kunst uit de polder (Kup 11)

waar tussen dijken kleuren, passie preken
waar inspiratie bloeit, tot aan het hoogste punt
waar scheppingsdrang de kunstenaar ruimte gunt
om steeds het onwaarschijnlijke, te doorbreken

met de kracht om visioenen te vertalen
in vorm en kleur, vol van…  diversiteit
voert het creëren steeds een innerlijke strijd
waardoor zij ‘t  ultieme doel, weet te behalen

het collectief uit zich, in duizend gedachten
van realistisch, geometrisch tot abstract
zodat het samen inspireren, steeds intact
leidt tot het meest geheime, onverwachte

collectief tussen de dijken kunsten dienend
waarbij men telkens teruggrijpt op het zelf
zo gaan zij voort,  met het verrijken van het leven
hun naam, u weet het vast..

het is KUP 11

© Juul Baars 20 februari 2020
Stadsgedicht KUP 11

angst

dwarrelende tijdsfragmenten
vragen die je in je hebt
breken wat je weg wil denken
vlagen die de angst verschenken
nevels van bangheid, ongerept

morgen zal onzeker lijken
gisteren blijkt allang voorbij
niets werd voor je uitgetekend
niets meer waar je nog op rekent
hoe lang duurt nog, jou en mij

aarzeling schrijft in het dagelijkse
woorden in de kleur van bloed
achteloosheid breekt haar tranen
zoekt naar het voorbij gegane
ondergraaft de levensmoed

toekomst lijkt zich te verwazen
alles buigt zich in het nu
stille hoop vult je gedachten
heeft datgeen dat wij verwachten
slechts angst als klevend residu

© Juul Baars 20 maart 2020

laat kerstgedicht

het is al meer dan twee eeuwen geleden,
dat Jezus werd geboren in een stal.
er stond een grote ster in het heelal
en engelen zongen luid , God brengt ons vrede.

sinds dat moment is er door mensen steeds geleden
werden miljoenen zomaar afgeslacht,
om geld en goed, om roem en ook om macht,
of omdat ze slechts een andere God aanbeden.

ook nu is er geen teken van Gods vrede,
sterven er overal mensen door geweld
en ook door honger worden er veel geveld
al hebben zij tot God, intens gebeden

zou er een God bestaan die luistert naar ons vragen,
die om ons geeft zonder een enkel voorbehoud.
Of is de ruimte leeg en eind'loos koud
en dienen wij ons lot alleen te dragen.

© Juul Baars 2010 (bijgewerkt 11 maart 2020)

Waterwerken (Naar schilderij Waterwerken)

zacht gekleurde visioenen

fantasie in morgenlicht

uit het niets wordt er geschapen

intuïtie niet ontslapen

alles in verband belicht

morgen tekent de contouren

van dat wat nog niet bestaat

passionele dromen drijven

naar een plek die zal beklijven

naar een plek die echt bestaat

zoetgevooisde metaforen

spelen met de woordenstroom

niets zal zich tot iets beperken

scheppend groeien waterwerken

tot een waar geworden droom

© Juul Baars 21 november 2019
schilderij Waterwerken
Dorrith Hillebrink

Herfst

Het regent pijpenstelen
zuidwestenwind
een stortbui
wisselvallig
soms schijnt even de zon
weldadige warmte
weer regen
frisse wind
de kat wil niet naar buiten
wolkenvelden
donkere lucht
windvlagen
motregen
en terwijl de bomen
langzaam kleuren
rijmt er niets
op herfst

© Juul baars 27 september 2019