De hand die geeft

 

er zijn mensen die het heden aanraken
alsof het een kwetsbare vogel is
zij tillen dagen op met gebaren die niemand verplicht,
maar die toch ontstaan zoals water ontstaat
uit een bron die nooit vraagt waarom zij stroomt

in hun ogen ligt een oud weten…
dat een wereld niet verandert door macht,
maar door daden die niemand telt
maar toch de werkelijkheid herschrijven.

vandaag leggen zij tijd neer
in de handen van wie tekort komt
morgen leggen zij hoop neer
in de ruimte waar toekomst bloeit

en verderop-  in de tijd
die wij nog niet kennen,
zal hun werk zich uitvouwen als licht,  
onzichtbare draden die wijken verbinden,
harten herstellen,
en mensen herinneren
aan wat menselijkheid eigenlijk is

want wat zij doen is geen taak, geen rol, geen gebaar
het is een beweging van binnen naar buiten
een fluistering van de ziel die zegt:
Ik ben hier, en mijn aanwezigheid mag jouw last verlichten

zo wordt toekomst gebouwd:
niet met grote woorden,
maar met handen die blijven geven
zonder te vragen wat het oplevert
en wanneer de tijd verder reikt dan onze eigen horizon
zal hun werk nog steeds zichtbaar zijn
als een zachte gloed in de wereld,
een stille erfenis van mensen die kozen
om licht te zijn in plaats van toeschouwer

© september 2026
 

Krinkelgedicht – Misverstanden

 

Misverstanden
die zich uitrekken
tot lange, dunne
mis‑ver‑stan‑den
krinkelend door kamers
waar woorden zich anders
voordoen dan bedoeld.

Misverstanden die murmelen
als kromme spiegels,
misverstandjes die groeien
tot MISVERSTANDEN
wanneer een stem te luid wordt.

Mis‑stan‑der‑mis
een dans van halfbegrepen zinnen,
misverstanden
die zich nestelen tussen komma’s
knikken en dan weer wegschieten
als schuwe gedachten.

Misverstanden
die rondcirkelen, terugkeren,
misverstand na misverstand,
een slingerend spoor
van misversta‑misverstond‑misverstanden
tot iemand eindelijk vraagt:
“zeg… wat bedoel je eigenlijk?”

En dan krinkelt alles open.

© 20 september 2026

Naar het boek "Zij nam het vlees" van Marijke van Thielen

 

in het schemerlicht,
waar pluizige ogen zoeken naar een naam,
dwarrelen vergeten dromen als stof
over een hart dat weigert te ontwaken.

daar, tussen de schaduwen van het dagelijks vlees,
hurken wenende vleeskuikens...
niet om hun einde,
maar om het verhaal dat niemand meer vertelt.

de sigaret tussen verkeerde vingers
brandt als een krom gebed,
een rookspoor dat vraagt
waar het verlangen ooit werdachtergelaten.

en toch nam zij het vlees,
niet om de honger te stillen
maar omdat de wereld soms
te veel fluistert.

zo wordt elke keuze
een deur naar een nieuwe stilte,
en elke stilte
een kans om opnieuw te leren zien.

© juni 2026
Naar het boek: Zij nam het vlees

Naaktheid

 

in de luwte-
tussen twee windvlagen
ligt een wereld waar niets hoeft te schuilen
daar- breekt een droom open
als een hart dat eindelijk zichzelf toont

naaktheid is geen lichaam
maar het afwerpen van alles-
wat onwaar is
een staat waarin zelfs- het allerkleinste
een kruimel aarde-, een vergeten geur-,
een ongevoelde streling-
heilig wordt

en jij,
wandelend door het innerlijke landschap
ontdekt dat eenvoud een deur is
naar een plek-
waar je niets meebrengt
behalve jezelf,
ongepeld,
onverhuld,
heel…

© 1 september 2026

Oud worden

 

toen de jaren zich om mij heen vouwden,
droomde ik terug naar het ongeborene
verlangens die nooit tot bloei kwamen,
beelden die als dauw verdwenen,
pijn die mij ooit het pad wees
naar het stille midden van het nu.

toen ik ouder werd,
trok de mist zich terug van mijn horizon.
Gedachten kwamen als zachte gidsen,
leidend langs paden
die mijn voeten waren vergeten,
opdat mijn ogen opnieuw zouden leren zien.

toen ik nog ouder werd,
herkende ik mijn platgetreden wegen
als oude vrienden.
en mijn blik, helder als bronwater,
onthulde een nu waarin liefde niet zocht,
maar eenvoudig stroomde.

en toen ik nog ouder werd
en steeg boven de valleien van mijn leven,
zag ik dat de grijsheid slechts een sluier was
die ik ooit voor waarheid hield.

nu ik liefheb zonder hunkering,
vind ik mezelf terug
in de ruimte waar ik altijd al was
stil, volledig, en vrij.

_{© 21 augustus 2026}

Mantra Kindermishandeling

 

Ik ben niet wat mij is aangedaan.
Ik ben het licht dat bleef.
Pijn heeft mij gevormd, maar niet gebroken.
De stilte heeft mij gedragen,
de sterren hebben mij gezien.
De Eeuwigheid fluistert mijn naam,
zelfs als ik hem vergeten ben.
Ik adem, ik groei,
ik keer terug naar mijzelf.
Want ik bén het onzichtbare licht.

© januari 2026

Waar jij begint, word ik stil

 

ik zocht de liefde in woorden
maar zij verschool zich tussen jouw adem
en het stille licht dat je achterlaat
wanneer je even wegkijkt

jij bent geen bestemming
maar een thuiskomst die ik al kende
lang voordat ik je handen voelde

in jouw nabijheid wordt mijn hart een open deur
en alles wat zwaar was valt als stof van mij af

liefde is geen keuze
het is een herinnering
aan wie wij altijd al waren
voordat de wereld ons noemde

© februari 2026

Tijd is voorbij

 

De tijd is voorbij.
Niet omdat de wereld stilviel,
maar omdat het ruisen van momenten
geen grip meer heeft op mij.

Wat ooit telde in dagen en jaren
valt uiteen als stof in zonlicht.
Wat ik vasthield aan herinneringen
wordt licht genoeg om te laten zweven.

In de ruimte waar de tijd zwijgt
ontstaat een stilte die niets verlangt.
Geen richting, geen doel,
alleen nog een open veld van zijn.

Als ik daarbinnen stap
verdwijnen mijn voetstappen
nog voor ik ze zet

De tijd is voorbij
en in de lege ruimte
wordt alles helder

© Januari 2026

Voornemens

 

Neem de lessen mee zoals je gloeiende kolen draagt in je handen:pijnlijk, maar vol vuur dat het pad verlicht waar koude woorden dat nooit hadden gekund.
Neem je groei mee, als een wijnrank die zich langzaam om het licht heen wikkelt. Niemand ziet haar groeien, maar toch vindt ze haar weg naar de zon.
Neem je doorzettingsvermogen mee, de onzichtbare hand die je door stormen droeg
Neem de mensen mee die als zachte rivieren door je hart stromen, waar je ziel drinkt en tot rust komt.
Neem je grenzen mee, de onzichtbare hekken van licht die fluisteren: hier begint mijn heiligdom.
Volgend jaar mogen ze eerder oplichten.
Neem je zelfrespect mee, als een kroon die je niet hoeft te tonen om toch te dragen.
Neem dankbaarheid mee, als een zak vol kleine stenen die, wanneer je ze omdraait, altijd blijken te glinsteren.

En laat achter wat je niet langer dient:

Laat schuld los, zoals een vogel die je uit je handen laat vliegen omdat hij nooit van jou was.
Laat het jezelf verliezen in de verwachtingen van anderen achter, zoals een oude mantel die te zwaar is geworden voor de reis die je nog moet gaan..
Laat vergelijking los, want geen twee bomen groeien in dezelfde richting en toch raken ze allebei de hemel.
Laat oude pijn rusten, zoals bladeren die eindelijk de aarde mogen kussen om voeding te worden voor iets nieuws.
Laat het idee los dat je altijd sterk moet zijn. Zelfs bergen kennen momenten waarop ze zich verbergen in de mist.
Laat de angst voor meningen van anderen hier, zoals je zand door je vingers laat glijden. Het hoort niet bij je, en het blijft nooit.

© 2026

Vogel op mijn hand

 

De vogel op mijn hand
voelt licht als een gebed
vol vertrouwen…

er zijn geen woorden
er is geen strijd
alleen een stille erkenning
van vrede

Waarom bouwen wij mensen
muren van overtuiging
verdedigen wij onze waarheid
als een fort

Waarom leren wij niet van de vogel
die landt op mijn hand
dat zekerheid geen wapen is,
maar een open handpalm

Laat je hart worden als die hand
waarin zelfs
het kleinste wezen durft te rusten

Immers daar….
in dat zachte gebaar
ontmoet je de eeuwige zekerheid
dat liefde geen bewijs verlangt
alleen de ruimte om te zijn

JB 15 december 2012

De kleine jongen

 

de kleine jongen
verwekt uit de schaduw van het verleden
waarin geleden pijn werd omgezet
in verwrongen liefde
en waarin begaande wegen
 met bloed betraand
 tot nergens leiden

de kleine jongen
die het zonlicht zoekt
geen vragen stelt maar wacht
op kleine druppels licht

de kleine jongen
die tranen negeert
 lacht om te leven
die buiten zichzelf het leven bestormt
en tot zichzelf komt
op momenten van stilte
waarin elke dag hetzelfde is
en elk pad onbegaanbaar lijkt

de oude man
aanschouwt de horizon van zijn verleden
telt de grenzen die sindsdien werden gepasseerd
herinnert zich de schaduwen van toen
en staat stil in het licht van nu

hij is nog steeds
de kleine jongen

© Juul Baars 28 november 2025

De Stadsdichter

Hij wandelt niet, hij zweeft als een gedachte die nog niet geboren is.
De stenen spreken tot hem, de geur van de stad is zijn gebed.
Zijn pen is geen pen, maar een sleutel tot vergeten kamers waar herinneringen slapen in het stof van oude dromen.
Hij hoort de stad fluisteren in de adem van de wind, in het zuchten van bruggen en het geruis van zielen die zich vermommen als voorbijgangers.

Wanneer hij spreekt, spreekt hij niet tot oren maar tot harten. Zijn woorden zijn licht, dat zich vermomt als schaduw om niet te verblinden.
Zijn stem is geen echo van stilte, maar een roos die bloeit in beton, naamloos, maar vol herkenning.
Hij noemt je niet, maar herinnert je aan wie je bent.

O stadsdichter, vriend van het gewone, minnaar van het moment, boodschapper van wat nooit werd gezegd maar altijd werd gevoeld.

 

© 24 september 2025

Het oude huis (Burgwal Kampen)

 

In het huis waar de muren spreken
draag ik de schaduw van mijn verleden.
Gesmoorde stemmen zonder verhaal
zweven als stof in het ochtendlicht.

Angst woont hier, niet als vijand,
maar als herinnering.
Een droombeeld, scherp en zacht,
een echo van een onbekend verleden

Maar ook een stem van oorsprong
spreekt tussen de bakstenen,
vervreemdend,
maar toch een deel van mij.

Dit huis verbindt angst met trots,
zoals wortels zich vastzetten in steen.
Het vertelt zonder woorden,
en ik luister met mijn ziel.

Want dit huis, oud en stil, is geen plek
maar een spiegel.
Een stukje van mijzelf
dat ik niet meer ontwijk,
maar omarm.

© 11 september 2025

Mijn kind (Mijn ster)

 

Toen jij kwam,

verschoof de hemel een wolk

en zong de wind: “Zie, daar is liefde.”

Je was geen kind,

Maar een ster die in mijn armen viel

een licht zonder naam

een gedicht dat zich nog moest herinneren

hoe het klonk

 Ik gaf je woorden,
zoals de men water geeft aan een roos
die al weet hoe ze moet bloeien.
En jij, jij danste op je eigen ritme,
liet mijn taal verdampen in jouw vuur,

en ik keek toe om te leren.

Nu ben je ver, maar niet buiten mij.

Je bent de echo in mijn stilte,

de druppel in mijn wijn,

de adem tussen mijn gebeden.

En als ik verdwijn,

zal jouw licht nog steeds

mijn duisternis verlichten.

© september 2025

© september 2025

Oud en wijs

 

ik ben geen berg
maar heb geleerd te blijven staan
ook als er stormen kwamen
zonder te vragen waarom

mijn huid draagt de zon
van zoveel dagen
mijn ogen de maan van nachten
waarin ik niets zocht, maar alles vond

wijsheid kwam niet als antwoord
maar als stilte die bleef
toen mijn vragen vervaagden

oud zijn is niet het einde
maar het begin van luisteren
naar wat nooit werd gezegd
maar altijd werd bedoeld

© 1 september 2025

Het onzichtbare licht (Mantra n.a.v. het woord Kindermishandeling)

Ik ben niet wat mij is aangedaan.

Ik ben het licht dat bleef.

Pijn heeft mij gevormd, maar niet gebroken

De stilte heeft me gedragen, 

de sterren hebben mij gezien.

De eeuwigheid fluistert mijn naam,

zelfs als ik hem vergeten ben.

Ik adem, ik groei,

keer terug naar mezelf.

want ik bèn het onzichtbare licht.

© 22-08-2025

Zoeken

 

Noem het geen dwaaltocht,
want je ziel kent geen rechte paden.
en wat een omweg lijkt,
is slechts een dans om het centrum heen.

Je vond een waarheid,

maar zij fluisterde: “Laat mij los.”

Want ik ben slechts een sluier

voor wat nog niet is onthuld.

Sluit je ogen niet voor het onbekende,

het is daar dat ik op je wacht.

Niet als antwoord,

maar als vraag die leeft.

Word geen lid van een kamp,

geen volger van een vlag.

Wees wind, wees water,

wees het lied dat niemand bezit.

Want de waarheid is geen steen,

maar een vogel in vlucht.

En jij,

jij bent haar vleugels.

© 17 augustus 2025

Verkleuren in eenvoud

.

In de stille ochtendglans,
waar dauw nog twijfelt aan verdwijnen,
verkleurt het licht in zachte dans,
alsof de dag traag wil verschijnen.

Een blad, ooit groen, nu okergeel,
verliest zijn haast, zijn dromen.
Eenvoud sluipt, in wat vergaat-
in wat niet meer zal komen.

Geen pracht, geen schreeuw, geen groot gebaar,
maar het fluisteren van tijd die glijdt.
als een wolk die zonder reden vaart,
een schaduw die zich stil verspreidt.

Zo leert het leven ons te kijken,
niet naar wat schittert, maar wat zwijgt.
Want alles dat verkleurt in rust,
is eenvoud die een droom ontstijgt

 

© 9 augustus 2025

Zonnebloem

 

Ik richt mij naar het vuur in de hemel,
niet uit dwang, uit verlangen.
Wat mij voedt is onzichtbaar,
maar in mijn groei reik ik naar het licht,
vorm ik elke dag een gebed van kleur.

Mijn hart opent zich in stilte,
blad na blad,
tot ik niets meer ben
dan een spiegel van licht.

De aarde houdt mij vast,
maar mijn ziel reikt omhoog.
Ik weet niet waarom ik dans,
alleen dat ik moet.

En als het licht zich verbergt,
wacht ik niet in angst
ik rust,
wetend dat liefde altijd terugkeert.

© 7 augustus 2025

Laat de wind je gids zijn

 

Loop niet waar de stenen zijn gelegd,
maar waar het onkruid fluistert onder je voeten.
Waarheid zit niet in de meetlinten van wetten,
maar in het zingen van vogels
die nooit naar school gingen.

Eenheid is als de zee, elke golf apart,
maar samen het hele water.
Loop niet in de pas, maar zoek het ritme van je hart
die je eigen muziek speelt.

Begraaf je gedachten niet
in de koude grond van dogma’s,
Laat ze bloeien in het zonlicht van liefde.
Verlies jezelf niet in regels,
want zelfs sterren houden zich niet
aan vastgestelde banen.

Wees de dans, niet het gebod.
Wees het vuur, niet de lucifer.

© JB 20 juli 2025