Zoeken

 

Noem het geen dwaaltocht,
want je ziel kent geen rechte paden.
en wat een omweg lijkt,
is slechts een dans om het centrum heen.

Je vond een waarheid,

maar zij fluisterde: “Laat mij los.”

Want ik ben slechts een sluier

voor wat nog niet is onthuld.

Sluit je ogen niet voor het onbekende,

het is daar dat ik op je wacht.

Niet als antwoord,

maar als vraag die leeft.

Word geen lid van een kamp,

geen volger van een vlag.

Wees wind, wees water,

wees het lied dat niemand bezit.

Want de waarheid is geen steen,

maar een vogel in vlucht.

En jij,

jij bent haar vleugels.

© 17 augustus 2025

Laat de wind je gids zijn

 

Loop niet waar de stenen zijn gelegd,
maar waar het onkruid fluistert onder je voeten.
Waarheid zit niet in de meetlinten van wetten,
maar in het zingen van vogels
die nooit naar school gingen.

Eenheid is als de zee, elke golf apart,
maar samen het hele water.
Loop niet in de pas, maar zoek het ritme van je hart
die je eigen muziek speelt.

Begraaf je gedachten niet
in de koude grond van dogma’s,
Laat ze bloeien in het zonlicht van liefde.
Verlies jezelf niet in regels,
want zelfs sterren houden zich niet
aan vastgestelde banen.

Wees de dans, niet het gebod.
Wees het vuur, niet de lucifer.

© JB 20 juli 2025

Mijmering

 

de spiegeling was strak, en onverstoord
toch was er iets dat geelgroen deed vermoeden
terwijl je hier en daar ook nog wat zwart bevroedde
dat zich in het geheel zacht had gegloord

de wind bleef stil en wilde niets beroeren
waardoor het water, dat een spiegelbeeld omsloot
zich glad verhield, en niet in rimpeling ontsproot
waardoor het beeld verstrakte in contouren

verdwaalde grijns, met zwart gestipte ogen
ondanks alertheid was er niets dat iets bewoog
van onderen nat, van boven blijvend droog
maar het geheel bleef statig onverbogen

de dichter dacht, moet ik nog méér omschrijven
of is het reeds afdoende wat er staat
zal mijn beeld dan ook, bij anderen beklijven
of moet ik zeggen, … dat het om een kikker gaat

© 26 november 2024

Herfstmorgen

 

spiegelende druppels vangen

in zichzelf het morgenlicht

vormen fantasieverhalen

die zich groot en klein herhalen

als in een eindeloos herfstgedicht

Samen zwevend nauw verbonden

tonen zij hetzelfde beeld

allereerste morgenstralen

die met schittering bepalen

hoe licht elk moment bespeelt

spiegelende druppels vangen

dat wat in de morgen gloort

in hun dageraadse zwijgen

blijven zij naar zweven neigen

tot de wind hun spel verstoort

© Juul Baars november 2023