Rimpeling

 

Is het de schittering die het beeld kleurt,
gedachten uitdaagt om vrijuit  te zien
zonder zich te laten leiden door herinneringen?

Is het de sprakeloosheid van vensters
die uitkijken naar de horizon,
maar hun rust vinden in het eentonige
gekabbel van een sprekende gracht
die zichzelf vermengt ?
met het allerlaatste zonlicht?

Is het de overgave van een dag
die zich samenvat in een  gebed
gepreveld in  licht , beweging en kleur?

Dromen zijn geen bedrog
ook al drijven zij op water
waarin ramen zich spiegelen
om de nacht te verwelkomen
als laatste groet…
voordat de duisternis valt

@Juul baars 31 maart 2025

Mijmering

 

de spiegeling was strak, en onverstoord
toch was er iets dat geelgroen deed vermoeden
terwijl je hier en daar ook nog wat zwart bevroedde
dat zich in het geheel zacht had gegloord

de wind bleef stil en wilde niets beroeren
waardoor het water, dat een spiegelbeeld omsloot
zich glad verhield, en niet in rimpeling ontsproot
waardoor het beeld verstrakte in contouren

verdwaalde grijns, met zwart gestipte ogen
ondanks alertheid was er niets dat iets bewoog
van onderen nat, van boven blijvend droog
maar het geheel bleef statig onverbogen

de dichter dacht, moet ik nog méér omschrijven
of is het reeds afdoende wat er staat
zal mijn beeld dan ook, bij anderen beklijven
of moet ik zeggen, … dat het om een kikker gaat

© 26 november 2024

Evangelie van het water

Evangelie van het water

In den beginne was de bron
en de bron sprak het woord
laat er water zijn ...
en er was water
zoals het staat geschreven

En het water verenigde zich
vervulde zich met  regen
vormde een  stroom
sleet oevers uit en beddingen
vloeide in de voorspelde richting

En het water gaf  leven
in ontelbare vormen
en ontelbare kleuren
zichtbaar en onzichtbaar
zoals het was bedoeld

En het water werd de weg
alsmaar lager, alsmaar dieper
krachtig kolkend
vallend van grote hoogtes
tot zij glad en begaanbaar was

En de mens volgde de weg
liet zich glijden
naar ongekende verten
over het water tot voorbij
het einde van de horizon

En rustend in de zee
vroeg het water
aan zon en wind
voer mij terug
naar mijn oorsprong
in een eeuwigdurende
cyclus

het zij zo..

©Juul Baars 21 april 2016

De Zee

 

 

 

De zee

Wanneer het ruisen van de zee
mij stil omringt.
en alle beelden van mijn toen
in haar oneindigheid verdringt.
Dan voel ik even eeuwigheid,
een tel, die stilstaat in de tijd,
alsof het immer liefde is
dat in mij zingt

 

 

 

© Juul Baars 21-02-2016