het regent en de zon schijnt
een halo die zich spreidt
er vliegen vogels door de lucht
de appelboom draagt fier zijn vrucht
voor alles is een tijd
het vroeger is verdwenen
ook deze dag raakt kwijt
en morgen is nog onvervuld
misschien in nevelen gehuld
voor alles is een tijd
de tranen zijn vergeten
er woedt geen enkele strijd
de leegte fluistert
en ik luister…
voor alles is een tijd
© 5 maart 2024
de leegte lonkt, de strijd is uitgestreden
illusies flonkeren, in het laatste licht
en dat wat is, draagt slechts een oud gezicht
waarop de pijn in rimpels staat geschreven
elk woord dat klinkt, mist het intens verlangen
de drang naar liefde reeds lang afgesmoord
en wordt er slechts gelatenheid gehoord
die elke wens naar “morgen” heeft vervangen
zonsondergang als onherroepelijk doven
het sluimerend licht, dat voor het einde komt
en zich zoals de wanhoop, zacht verstomt
totdat de laatste vonken zijn verstoven
en in de nacht volgt dan het eeuwig zwijgen
wordt er niets meer gevraagd, niets meer verwacht
waaien de winden doelloos, hard en zacht
is er geen angst, omdat niets meer kan dreigen
JB 21-1-2024
