Vergeving (Aan Mamma)

 

De tranen die je huilde
Ik zal ze nooit vergeten
Je schreeuw om hulp
Die nooit gehoord
In machteloosheid
Werd gesmoord
Hoor ik nog in mijn dromen
En nu het leven stokt
De morgen niet zal komen
Vraag je me om vergeving
Mezelf weer in te tomen

Vergeving
Een woord dat ik vol afschuw uitspreek
En mij vraagt te vergeten
Niet meer te weten van de angst
die dagelijks ons zijn verbond
Niet meer te weten van de wond
die in mijn ziel nog gloeit

Vergeving
Alsof het er niet was
Mij vraagt om mijn verleden
te begraven

Vergeving
Die de herinneringen doet verwaaien
Het oude voelen zich laat draaien
in gelatenheid

Vergeving
misschien is het de stilte
Die mij sprakeloosheid brengt
En het moment benadrukt
Waarop jij nu je tranen plengt
Je weergaloze machteloosheid
Verbergt achter je dood
Terwijl ik slechts
Woordenloosheid toon
Je hand pak in de waan
Dat ik je als vergevene
In rust kan laten gaan

© JB 15 april 2024

Afscheid (Mamma)

 

je laatste woorden

ze klonken als het onvermijdelijke

traag zoals de laatste korrels van de zandloper

vallend  in een bed van zand

om daar voor altijd te rusten

spijt verzacht
en heeft de klank van berusting
spijt kent geen vervolg
en eindigt met het laatste woord
dat in zichzelf haar betekenis verliest

elk afscheid tekent de werkelijkheid
van het moment dat je mij de rug toekeert
langzaam verdwijnt uit mijn gezichtsveld
zoals de dood het leven doet verdwijnen
om niets achter te laten

mijn afscheid was onhoorbaar
omdat ik niet mezelf was
me weer liet vangen in jouw zijn
en niet zag dat je reeds lang geleden was gestorven

in het nu kijk ik terug
voel ik de kleinheid van je bestaan
waarin je je volledig  aanpaste
aan alles dat jezelf verloochende
tot voorbij je laatste ademtocht

in mijn gedachten werd je een  kleine vrouw
die ooit in liefde geloofde
streed om te verliezen
stierf zonder te sterven
en afscheid nam, van zichzelf

© Juul Baars 5 mei 2022

Overleven

 

Ingehouden, onbegrepen
vechtend voor een stukje “zijn”
wervelende wanen drijven
tot het diepst van je ravijn

zwijgzaamheid, het leven leven
alles is zoals het komt
tranendalen strak omgeven
door een muur die ‘t ik verstomt

uitgedroomde dromen schreeuwen
er is niemand die het hoort
drang om alles te bedekken
in een onspeelbaar akkoord

liefdeloosheid is de reden
waardoor niemand je meer ziet
in het niets huilde je tranen
tot je ook jezelf verliet

eenzaam stervend in een leugen
langzaam word je licht gedoofd
zelfs de spijt in je geheugen
is niet wat je zelf gelooft

© Juul Baars 8 mei 2021