Ademloze stilte

 

hij
verdoet zijn tijd
in ademloze stiltes
zijn woorden verschuilen zich
achter een gezicht
van steen

zijn blikken zien het niets
diep in zijn hoofd verscholen
zijn ogen lijken echo’s
van reeds gebroken licht

nog nooit was hij zichzelf
zelfs niet toen hij nog sprak
maar in zijn ademloze stilte
lijkt het alsof hij wacht

soms tracht hij
iets te zeggen
maar alles wat hij uit
klinkt als een mantel van onmacht
vastgekleefd aan zijn huid

Hij
is zijn buitenkant
nog reikend naar het leven
dat hem vergat

in de ademloze stilte
waarin hij niets meer denkt
staat de dood…
die  hem van dichtbij..
wenkt,
reeds  getekend

© Juul Baars 7 oktober 2022

Alzheimer (2)

zal ik je naam nog kennen
als ik mezelf vergeet
zal ik je warmte voelen
nog door je haren kroelen
als ik straks niets meer weet
zal ik je lach herkennen
de twinkeling van je ogen
je stralende gezicht
je zachte mededogen
kan ik me dan nog koesteren
in de warmte van je armen
en zal mijn hart nog smelten
mijn binnenste verwarmen
of zal ik dan verstenen
mijn blikken ijselijk koud
en zal ik dan vergeten
dat ik intens van je houd

© Juul Baars 18 april 2019

Voortijdig (Alzheimer)

Toen alles niets werd…
vergat ik mijn naam
dwaalde ik door de leegte
van mijn gedachten
waar alles leek op
wat ik mij niet
herinnerde…

zelfs mijn verlangen
verloor zichzelf…
in sluiers van
onbewuste duisternis
verstopte mijn angst zich
in onwetendheid…

de dood leeft…
dwaalt met mij mee
langs lang vergeten paden
terwijl ik lijdzaam wacht
op het eind
van mijn allerlaatste droom

© Juul Baars 14 februari 2019

Alzheimer

De weg..

kwijt…

niets lijkt meer

op wat ik me herinner…

of wat ik ben vergeten…

jij bent jij niet meer

en ik…

ik ben mezelf  verloren...

terwijl het leven

vragen druppelt

zoek ik niet meer

naar antwoorden

of naar mezelf

steeds meer  speel ik

een onbewuste rol

in een sprookje

dat nooit werd vertelt…

er is alleen het nu

en de leegte

van de wereld

om me heen…

waarin morgen

niet bestaat...

© Juul Baars 9 jui 2018