Tot het einde

 

tijd verwatert uren slijten
dagen rijgen zich aaneen
leven duurt een paar momenten,
onbewust vlieg je er  doorheen

duizend vragen onbeantwoord,
zoektocht naar een innerlijk zijn
stroom van woorden in je denken
ieder lied heeft een refrein

diepe stiltes in je dromen
het geraas van elke dag
vragen gaan en vragen komen
met een eigen tijdsbeslag

Zee van tranen, zonnestralen
alles sluit wat zich ontsloot
eeuwigheid werd een gedachte
toen het laatste licht verschoot


© Juul Baars 7 februari 2022

Natuur

 

Natuur

alles groeit
alles gaat
alles slijt
alles is

kijkend naar het onbegrijpbare om ons heen
raken we verblind door onze angst
klampen we ons vast
aan alles wat we denken te herkennen
breken we af
wat in eeuwigheid werd gevormd
en zich in pracht en praal
aan ons openbaart

verandert onze angst in hebzucht
en vergeten we
dat wij slechts één onderdeel zijn
van het al…

bezig met onszelf te vernietigen…
er is geen weg terug


© Juul Baars 31 januari 2022

Duisternis

 

toen ik een vlinder was
kon ik doelloos fladderen
vormde de lucht mijn glijbaan
en kende ik geen tijd

toen ik een vogel was
verhief ik mij tot grote hoogte
overzag ik mijn vrijheid
die strekte tot de horizon

maar ooit verloor ik mezelf
in het ondoordringbare zwart
van mijn pijn
sloot ik mijn ogen
vergat mijn droom 
en verschool mezelf
in tienduizend vragen

zoals een mossel
in zijn gesloten schelp
op de zeebodem
zich afvraagt waar de zee is

en nog steeds verlangend
naar het licht
slijt ik mijn dagen
in duisternis

© Juul Baas 10 januari 2022

Mijmering

 

zoals de tijd sluipt

langs ruïnes van het verleden

en zich een weg baant

naar onwetendheid

zoals het leven roept

met stemmen van toen

die vragen

om niet te vergeten

zoals de dood wenkt

en wijst naar de horizon

zo zal ik voortgaan

zonder doel

en ergens

tussen leven en vergetelheid

sta ik stil en besef

dat liefde de weg is

die mij tot hier bracht

© Juul Baars 3 januari 2022

Vrede

 

eens zal er vrede zijn
de angst voorgoed verslagen
antwoord op alle vragen
geen dreiging in ’t verschiet

eens zal er vrede zijn
geen reden om te strijden
geen reden om te lijden
en nergens nog verdriet

eens zal er vrede zijn
zullen er bloemen bloeien
is er niets uit te roeien
geen kwaad dat wortel schiet

eens zal er vrede zijn
de aarde zal floreren
niets zal haar nog frustreren
en mensen zijn er niet

 

 

 

Juul Baars 24 december 2021

Vliegveld (verlaat stadsgedicht)

 

men heeft het onderwerp steeds weer begrommelt
en met wat onderzoekjes flink gerommeld
terwijl er ook aan visies werd gefrommeld
maar het wordt duidelijk, het vliegveld komt er niet

en ondanks alles wat er is ontwikkeld
waarbij met tegenstanders werd gebikkeld
de praatspieren dagelijks werden vernikkelt
blijft er niets over, ook niet in het verschiet

geen straalmotoren zullen hier gaan brullen
niets zal ook de bedrijfsterreinen vullen
zo achteraf bleek het dus allemaal lullen
in al die jaren werd het niets ons deel

de stad die aan zichzelf had kunnen bouwen
staat nu met uitermate lege klauwen
zichzelf in alle tonen te berouwen
en niemand zegt, wij wilden toen te veel

© Juul Baars 8 december 2021

Weerpraatje (vandaag)

Weerpraatje

Vandaag is het weer somber weer
er schijnt geen zon en het is koud
een hongerige kat miauwt
laat mij erin, ik heb geen baas
ik loop door tuinen, en ik blaas
de aftocht als men mij verjaagt
en huil,
omdat niemand mij verdraagt

Vandaag is het weer somber weer
de apotheek puilt uit van mensen
die voor zichzelf beterschap wensen
een pil voor hier, een poeder daar
en soms ligt het recept niet klaar
dan smeekt met soms uit alle macht
en ik sta buiten en ik wacht

Vandaag is het weer somber weer
de mondkap knelt achter mijn oor
ik spoed mezelf de winkel door
bereken afstanden, was mijn handen
ik wil niet in een kist belanden
en ik bedenk me keer op keer
vandaag is het weer somber weer

© Juul Baars 6 december 2021