Vandaag

.

vaal zijn de winterkleuren
waarin het leven slaapt
eindeloze dagen voltrekken zich
in verscheurde uren
die hun traagheid opdringen

er is geen weg
die niet tot nergens leidt
en zelfs de nacht brengt dromen
waarin de drang tot leven
zich verschuilt

lege woorden schalmen
ze geven de illusie
dat je bent
maar in het hart heeft de dood
zich vast gevreten
wachtend
op het laatste woord

angst is de laatste barrière
die elke vernieuwing verafschuwt
en dwingt om morgen te laten zijn
zoals vandaag…

vandaag

Uitgeleefd

 

uitgeblust en uitgekeken
reikend naar het niets van toen
in gebrokenheid bezweken
nutteloos de tijd voldoen

holle leegte waarin woorden
echoën tot in ’t verschiet
daar waar ooit eens zonlicht gloorde
is elk sprankje licht vervliedt

ratelende klanken strijden
om hun reden van bestaan
doch er valt niets te bevrijden
het “echt” leven is gedaan

angsten brengen grenzen nader
al het nieuwe is taboe
zelfs de dreiging wordt steeds kwader
levend dood en levensmoe


©11 januari 2004

Gedachte 2

 

vlagen van mijn vroeger zweven

langs een rimpelloze zee

waar de wind waait zonder vragen

oude wensen traag vervagen

waar het laatste licht verbleekt

en mijn levenslust verweekt

tijd versleet  zichzelf in dagen

onbewust nam ze me mee

naar de grenzen van mijn dromen

waar het “zijn” me werd ontnomen

en het niets mijn woorden schrijft

zo mijn laatste “zin” verdrijft

vlagen van mijn vroeger zweven

langs een  rimpelloze zee

het laatste tellen van mijn uren

hoe lang zal mijn “zijn” nog duren

tot de  laatste tel verstrijkt

en mijn einde is bereikt

© JB december 2023

Herfstmorgen

 

spiegelende druppels vangen

in zichzelf het morgenlicht

vormen fantasieverhalen

die zich groot en klein herhalen

als in een eindeloos herfstgedicht

Samen zwevend nauw verbonden

tonen zij hetzelfde beeld

allereerste morgenstralen

die met schittering bepalen

hoe licht elk moment bespeelt

spiegelende druppels vangen

dat wat in de morgen gloort

in hun dageraadse zwijgen

blijven zij naar zweven neigen

tot de wind hun spel verstoort

© Juul Baars november 2023

Machteloos

 

hoe bewust  is onschuld

als het zich verpakt

in voorgekauwde dogma’s

hoe groot is angst

als je zoekt naar een waarheid

die je nooit zult kennen

hoe intens is de schuld

die je innerlijke stem dempt

en je  ontwaken verhindert

hoe klein ben ik

als haat herfstregens verandert

in kindertranen

en in mijn onmacht

zoek ik naar woorden

die uitgesproken lijken

op een gebed

Leven (2)

 

al reikt mijn schaduw dagelijks terug naar mijn verleden waarin ik droomde van een wereld om me heen die in zijn leegte het geluid van al mijn schreden liet klinken als vertrouwd, alsof het veilig scheen

ik liet mijn doodsangst in die leegte rotsen bouwen

klampte me vast, aan wat op liefde leek

speelde mijn rollen vol oneigenlijk vertrouwen

en sloot mijn ogen als het licht duisternis bleek

Ik ken nog steeds de oude woorden die mij maakten

mijn wereld tekenden, zoals mij werd verteld

die uitgesproken naar het overleven smaakten

alsof mijn nu, door toen reeds was voorspeld

voorbij de dood vervagen vastgeroeste beelden

klinken mijn woorden als een niet bestaand gedicht

zie ik de stralen die mijn schaduw steeds verheelden

brengt elke stap, mij dichter bij het licht

Het beloofde land (Lelystad 1962)

 

.

achter ongebruikte matten griend
wuift riet gebogen door de noordenwind
zuidwaarts
met de morgenzon in mijn gezicht
die fel het polderland belicht
een wolkeloze de vlakte toont
waar land uit water wordt gekloond

recht toe recht aan begrenst de dijk
de vlakte, nog  vermomd als slijk
waarin rokende machines tonen
dat er ooit mensen zullen wonen

en voor me tussen plas en riet
wel duizend witte zwanen
die zich in t nog dras gebied
gevleugeld  koning wanen

de verte tekent hier en daar

 arbeiders in het  klei en zand

die bouwen aan de toekomst van

het ons beloofde land

© 18 september 2023