Door de tuin

 

Door de tuin

Langs de clematis, vol van bloemen, door het hek naar binnen gaan. Lekke dakgoot stenen uitbouw schutting die steeds schuin blijft staan. Aan de kant een maggiplant die groeiend  geurt naar verse soep langs de heg veel spinnenwebben op het tuinpad egelpoep. Klaver vier en bieslookbloemen, uitgebloeide uienbol, kersenboom met rare blaadjes, zo te zien zeer luizenvol. Aster en twee korenbloemen wit en blauw zo naast elkaar. Rode vetplant met wat bloemen, wel 4 vlinders zie ik daar. Anemonen int paars-witte onder hen slaapt er een kat, varens kruipen door de kieren naast de mos op t tegelpad. Zwarte tafel en 3 stoelen  schutting vol bijengebroed. Vliegen af en aan voor gaatjes zo te zien gaat het ze goed. Amberboom geeft daar de schaduw, vlinderstruik is slechts een stronk, zonder bloemen zonder blaadjes over t hek motorgeronk. Stenen bakken met viooltjes en zowaar een muizenhol. Bloeiend staat de kamperfoelie kruipt de hele schutting vol. Uitgebloeide forsythia-takken vijver volgepropt met kroos. In de hoek een groene kikker naast een uitgebloeide roos. Kikkervisjes plompenbladen grote vlinderstruik met bloem. Vlinders, vliegen, torren , kevers om haar heen klinkt het gezoem. Kleurende petunia’s bloemen vliegen in het engels gras. Zomaar door de tuin gelopen… uitgekomen bij ’t  terras.

© Juul Baars 12 juli 2022

Zomers gedicht

 

Fade Away

 

Ik kies de weg die zich in kleuren spreid
vervul mijn tijd met eindeloos verlangen
ontwijk de doelloosheid die mij wil vangen
mijn fantasie tot tegenslag herleid

ik wacht totdat de tijd heeft  overwonnen
mij om het eeuwig accepteren vraagt
de schittering van mijn kleur langzaam verdaagt
mij terugbrengt naar daar waar ik was begonnen

en als mijn zijn zich uit in ongesproken zinnen
waarin de kleuren van mijn liefde staan gespeld
dan ontwaar ik weer dat ik met jou versmelt
in de zachtheid van het eindeloos beminnen

de tijd vervaagt de kleuren van mijn leven
vervormt de klank van het tijdige bestaan
totdat er geen weg meer is die ik nog kan begaan
en kleuren in het zwart worden beschreven

© Juul Baars 29 mei 2022

Overdenking (voor bert Souman)

 

buurthuisruimte
het buffet
koffie halen
en betalen
anderen groeten
naar t toilet

zaaltje binnen
tafel kiezen
spullen voor je
op het blad
in de kring
je woorden kiezen
een gedicht
vers uit het klad

inleven
aandachtig horen
poëzie
dat is het doel
bij de stiltes
die er vallen
zie je steeds
die lege stoel

© Juul Baars 25 mei 2022

Afscheid (Mamma)

 

je laatste woorden

ze klonken als het onvermijdelijke

traag zoals de laatste korrels van de zandloper

vallend  in een bed van zand

om daar voor altijd te rusten

spijt verzacht
en heeft de klank van berusting
spijt kent geen vervolg
en eindigt met het laatste woord
dat in zichzelf haar betekenis verliest

elk afscheid tekent de werkelijkheid
van het moment dat je mij de rug toekeert
langzaam verdwijnt uit mijn gezichtsveld
zoals de dood het leven doet verdwijnen
om niets achter te laten

mijn afscheid was onhoorbaar
omdat ik niet mezelf was
me weer liet vangen in jouw zijn
en niet zag dat je reeds lang geleden was gestorven

in het nu kijk ik terug
voel ik de kleinheid van je bestaan
waarin je je volledig  aanpaste
aan alles dat jezelf verloochende
tot voorbij je laatste ademtocht

in mijn gedachten werd je een  kleine vrouw
die ooit in liefde geloofde
streed om te verliezen
stierf zonder te sterven
en afscheid nam, van zichzelf

© Juul Baars 5 mei 2022

Zien

 

het onbereikbare lonkt, in sterren van vergetelheid
zij toont zich in hoorbare stiltes, die zich aaneenrijgen
tot onuitgesproken beloftes
zij doen mij voortgaan op het reeds platgetreden pad
waar cirkels van het verleden zich verbergen

het mij voorbestemde pad voert
door de nevel van mijn gedachtes
waarin ik mezelf blijf verliezen

mijn werkelijkheid is het verhaal
dat ik me heb aangeleerd om te overleven
en terwijl ik voortga
klamp ik me vast aan al het bekende
dat mij dwingt opnieuw dezelfde stappen te nemen
en de schijn wekt dat ik daardoor zal overleven

maar diep in me voel ik
dat de werkelijkheid zich heeft vervormd
tot een schijnbare zekerheid
en het is mijn angst om die zekerheden los te laten
die mij weerhoud om zelf te leren zien

©Juul Baars 25 april 2022

Zekerheid

 

Zekerheid

zijn wij de blinde, die in het duister tast
een weg zoekt in het niets, van onbeschreven beelden
zijn wij als spreeuwen die de lucht doorsnijden
in voorgeschreven zwermen

zoekend  naar een hand, die ons leidt
spiegelen wij het onbekende in onze gedachten
en laten ons verleiden tot zekerheid

koesteren we leugens
maken ze ons eigen en verliezen onszelf
zodat we niet meer zien

In onze drift zijn we in staat om met ongekende felheid
de werkelijkheid te breken, het onwerkelijke aan te nemen
en anderen van onszelf te overtuigen

wij zijn als een mol, die zijn tunnel graaft
en bij een grote rots blijft dromen van het licht
wij zijn een vogel in een te kleine kooi
die het vliegen is vergeten

wij berusten in  verhalen, van hen die ons gebruiken
vechten voor geveinsde beloften die nooit bewaarheid worden
gedragen ons als lemmingen die zich verdwaasd
door een innerlijke drang gedwongen
 in zee storten

© Juul Baars 14 maart 2022