Gele Pioenen

de nacht vermengt gedachten
die ik steeds herken
ze maken dat het lijkt
alsof ik bij je ben
ik ruik je haren, voel je warmte
vlakbij mij
een gloed van liefde neemt
ineens bezit van mij

in mijn droom hoor ik je stem
helder klinkend in de nacht
en je vraagt me blijf bij mij
ik antwoord zacht
mijn liefde gaat nooit meer voorbij

De ochtend dekt het groene gras
met morgendauw
ik voel de regen niet
en denk alleen aan jou
ik prevel zacht ik mis je
voel weer het verdriet
dat mijn leven bepaalt
sinds jij me achterliet

gele pioenen op je graf
weerkaatsen in de marmeren steen
en ik weet leven gaat door
maar zonder jou
voel ik me zo alleen

 

© Juul Baars 2 maart 2017


(opgedragen in de Kubus Lelystad, 19 mei 2017)

Sterren

Jaren zijn verstreken
verwarde werkelijkheid
Alles lijkt te breken
tekens van de tijd
Dromen die vervagen
hoop is er niet meer
Er resten slechts wat vragen
je stelt ze keer op  keer

Antwoord niet gegeven
stilte voelt als pijn
Nergens meer medeleven
oprechtheid blijkt vaak schijn
Tastend in het donker
naar rust van weleer
Nergens is geflonker
Er zijn geen sterren meer...

 

© Juul Baars 6 oktober 2016

Zij

Zij

is zo mooi

zoals ze in mijn leven leeft

zichzelf schikt in de wereld

van mijn verlangen

Zij
is de liefde

zoals ik wist dat ze bestond

verscholen in

onhoorbare muziek

waarmee zij mijn

gedachten vult

Zij

is een onvoltooide reis

naar ver, ver weg

dichtbij mezelf

waar warmte fluistert

en ik me koester

in de stralen

van haar zon

 

© Juul Baars 30 augustus 2016