ik zocht de liefde in woorden
maar zij verschool zich tussen jouw adem
en het stille licht dat je achterlaat
wanneer je even wegkijkt
jij bent geen bestemming
maar een thuiskomst die ik al kende
lang voordat ik je handen voelde
in jouw nabijheid wordt mijn hart een open deur
en alles wat zwaar was valt als stof van mij af
liefde is geen keuze
het is een herinnering
aan wie wij altijd al waren
voordat de wereld ons noemde
© februari 2026
De
tijd is voorbij.
Niet omdat de wereld stilviel,
maar omdat het ruisen van momenten
geen grip meer heeft op mij.
Wat
ooit telde in dagen en jaren
valt uiteen als stof in zonlicht.
Wat ik vasthield aan herinneringen
wordt licht genoeg om te laten zweven.
In
de ruimte waar de tijd zwijgt
ontstaat een stilte die niets verlangt.
Geen richting, geen doel,
alleen nog een open veld van zijn.
En laat achter wat je niet langer
dient:
Laat schuld
los, zoals een vogel die je uit je handen laat vliegen omdat hij nooit van jou
was.
Laat het jezelf verliezen in de
verwachtingen van anderen achter, zoals een oude mantel die te
zwaar is geworden voor de reis die je nog moet gaan..
Laat vergelijking los, want geen twee bomen groeien in dezelfde richting en
toch raken ze allebei de hemel.
Laat oude
pijn rusten, zoals bladeren die eindelijk de aarde mogen kussen om voeding te
worden voor iets nieuws.
Laat het idee los dat je altijd sterk moet zijn. Zelfs bergen kennen momenten
waarop ze zich verbergen in de mist.
Laat de angst voor meningen van anderen hier, zoals je zand door je vingers
laat glijden. Het hoort niet bij je, en het blijft nooit.
© 2026
De vogel op mijn hand
voelt licht als een gebed
vol vertrouwen…
er zijn geen woorden
er is geen strijd
alleen een stille erkenning
van vrede
Waarom bouwen wij mensen
muren van overtuiging
verdedigen wij onze waarheid
als een fort
Waarom leren wij niet van de vogel
die landt op mijn hand
dat zekerheid geen wapen is,
maar een open handpalm
Laat je hart worden als die hand
waarin zelfs
het kleinste wezen durft te rusten
Immers daar….
in dat zachte gebaar
ontmoet je de eeuwige zekerheid
dat liefde geen bewijs verlangt
alleen de ruimte om te zijn
JB 15 december 2012
Wanneer de zon zakt,
de stilte zacht neerdaalt,
ontwaken de sterren in jouw naam.
Geen afscheid wist jouw glimlach uit.
Ik zie haar nog, in elke fonkeling van licht.
Jij bent mijn fluistering van liefde,
mijn adem die blijft bestaan.
Een druppel in mijn oceaan van herinneringen,
waarin tijd verzacht en pijn vergaat.
Elke kaars die brandt is een gedachte die straalt.
Want jouw licht, en mijn liefde,
blijven verder leven in het hart dat jou draagt,
koestert en omarmt.
Dus reis, mijn kind,
door de stralen waarin mijn dromen zich ontvouwen.
Je bent niet verdwenen, maar veranderd
in hoop, in liefde, in gouden druppels licht
die mij blijven vinden.
jb 14-12-25
de kleine jongen
verwekt uit de schaduw van het verleden
waarin geleden pijn werd omgezet
in verwrongen liefde
en waarin begaande wegen
met bloed betraand
tot nergens leiden
de kleine jongen
die het zonlicht zoekt
geen vragen stelt maar wacht
op kleine druppels licht
de kleine jongen
die tranen negeert
lacht om te leven
die buiten zichzelf het leven bestormt
en tot zichzelf komt
op momenten van stilte
waarin elke dag hetzelfde is
en elk pad onbegaanbaar lijkt
Je
loopt.
Maar het is niet je lichaam dat beweegt,
het is je hart dat klopt door je herinneringen.
De
avond brengt geen duisternis,
maar een mantel van gemis.
Elke voetstap echoot een naam die ooit fluisterde:
“Ik ben hier.”
Je
draagt geen rugzak,
maar een last van liefde die geen plek meer heeft.
Je ogen zien het licht,
maar zoeken gezichten die verdwenen zijn.
En
toch, je loopt.
Niet
om te vergeten,
maar om te herinneren met elke vezel van je wezen.
tranen vallen niet, ze branden zich een weg naar binnen.
En
als je aankomt, is er geen finishlijn. Alleen een fluistering in de wind: “Dank
je. Voor het lopen. Voor het liefhebben. Voor het blijven.”
Niet
om te genezen, maar om te zeggen:
“Ik ben nog steeds verbonden.”
De
stad is stil, maar jij bent vol met gevoelens.
Je tranen vallen niet, ze branden zich een weg naar binnen.
En als je aankomt is er geen finishlijn. Alleen een fluistering
in de wind: “Dank je, voor het lopen. Voor het liefhebben.
Voor het blijven.
© JB 4 oktober 2025
