Vrede in ons

 

in het binnenste van je hart
brandt een licht dat nooit dooft
het wacht niet op morgen
en fluistert elk moment jouw naam

wanneer de wereld zwaar aanvoelt
wordt dat licht een innerlijke gids
het tilt je op
zoals de zon de horizon streelt
en de nacht in goud verandert

wees niet bang voor de weg vooruit
want je voeten kennen het pad
dat je ziel al lang heeft gekozen

waar liefde stroomt, ontstaat kracht
waar stilte ademt, ontvouwt vrede zich
en in jou ontwaakt
elke dag opnieuw
een onuitputtelijke hoop

©4 maart 2026

Mantra Kindermishandeling

 

Ik ben niet wat mij is aangedaan.
Ik ben het licht dat bleef.
Pijn heeft mij gevormd, maar niet gebroken.
De stilte heeft mij gedragen,
de sterren hebben mij gezien.
De Eeuwigheid fluistert mijn naam,
zelfs als ik hem vergeten ben.
Ik adem, ik groei,
ik keer terug naar mijzelf.
Want ik bén het onzichtbare licht.

© januari 2026

Waar jij begint, word ik stil

 

ik zocht de liefde in woorden
maar zij verschool zich tussen jouw adem
en het stille licht dat je achterlaat
wanneer je even wegkijkt

jij bent geen bestemming
maar een thuiskomst die ik al kende
lang voordat ik je handen voelde

in jouw nabijheid wordt mijn hart een open deur
en alles wat zwaar was valt als stof van mij af

liefde is geen keuze
het is een herinnering
aan wie wij altijd al waren
voordat de wereld ons noemde

© februari 2026

Tijd is voorbij

 

De tijd is voorbij.
Niet omdat de wereld stilviel,
maar omdat het ruisen van momenten
geen grip meer heeft op mij.

Wat ooit telde in dagen en jaren
valt uiteen als stof in zonlicht.
Wat ik vasthield aan herinneringen
wordt licht genoeg om te laten zweven.

In de ruimte waar de tijd zwijgt
ontstaat een stilte die niets verlangt.
Geen richting, geen doel,
alleen nog een open veld van zijn.

Als ik daarbinnen stap
verdwijnen mijn voetstappen
nog voor ik ze zet

De tijd is voorbij
en in de lege ruimte
wordt alles helder

© Januari 2026

Voornemens

 

Neem de lessen mee zoals je gloeiende kolen draagt in je handen:pijnlijk, maar vol vuur dat het pad verlicht waar koude woorden dat nooit hadden gekund.
Neem je groei mee, als een wijnrank die zich langzaam om het licht heen wikkelt. Niemand ziet haar groeien, maar toch vindt ze haar weg naar de zon.
Neem je doorzettingsvermogen mee, de onzichtbare hand die je door stormen droeg
Neem de mensen mee die als zachte rivieren door je hart stromen, waar je ziel drinkt en tot rust komt.
Neem je grenzen mee, de onzichtbare hekken van licht die fluisteren: hier begint mijn heiligdom.
Volgend jaar mogen ze eerder oplichten.
Neem je zelfrespect mee, als een kroon die je niet hoeft te tonen om toch te dragen.
Neem dankbaarheid mee, als een zak vol kleine stenen die, wanneer je ze omdraait, altijd blijken te glinsteren.

En laat achter wat je niet langer dient:

Laat schuld los, zoals een vogel die je uit je handen laat vliegen omdat hij nooit van jou was.
Laat het jezelf verliezen in de verwachtingen van anderen achter, zoals een oude mantel die te zwaar is geworden voor de reis die je nog moet gaan..
Laat vergelijking los, want geen twee bomen groeien in dezelfde richting en toch raken ze allebei de hemel.
Laat oude pijn rusten, zoals bladeren die eindelijk de aarde mogen kussen om voeding te worden voor iets nieuws.
Laat het idee los dat je altijd sterk moet zijn. Zelfs bergen kennen momenten waarop ze zich verbergen in de mist.
Laat de angst voor meningen van anderen hier, zoals je zand door je vingers laat glijden. Het hoort niet bij je, en het blijft nooit.

© 2026

Vogel op mijn hand

 

De vogel op mijn hand
voelt licht als een gebed
vol vertrouwen…

er zijn geen woorden
er is geen strijd
alleen een stille erkenning
van vrede

Waarom bouwen wij mensen
muren van overtuiging
verdedigen wij onze waarheid
als een fort

Waarom leren wij niet van de vogel
die landt op mijn hand
dat zekerheid geen wapen is,
maar een open handpalm

Laat je hart worden als die hand
waarin zelfs
het kleinste wezen durft te rusten

Immers daar….
in dat zachte gebaar
ontmoet je de eeuwige zekerheid
dat liefde geen bewijs verlangt
alleen de ruimte om te zijn

JB 15 december 2012

Licht dat blijft

 

Wanneer de zon zakt,
de stilte zacht neerdaalt,
ontwaken de sterren in jouw naam.
Geen afscheid wist jouw glimlach uit.
Ik zie haar nog, in elke fonkeling van licht.

Jij bent mijn fluistering van liefde,
mijn adem die blijft bestaan.
Een druppel in mijn oceaan van herinneringen,
waarin tijd verzacht en pijn vergaat.

Elke kaars die brandt is een gedachte die straalt.
Want jouw licht, en mijn liefde,
blijven verder leven in het hart dat jou draagt,
koestert en omarmt.

Dus reis, mijn kind,
door de stralen waarin mijn dromen zich ontvouwen.
Je bent niet verdwenen, maar veranderd
in hoop, in liefde, in gouden druppels licht
die mij blijven vinden. jb 14-12-25